Vanse cumprir 100 anos do primeiro despropósito mundial da humanidade. A principios do século 20 Europa estaba formado por unha serie de potencias que disputaban por repartirse os territorios do resto do mundo. Esas disputas acabaron incluindo ó resto do paises ata acadar a totalidade dos continentes vertendo sangue durante 5 anos.

Un século despois, as potencias son os monopolios comerciais e políticos títeres e os territorios do resto do mundo somos todos os demáis. Neste caso as potencias non disputan entre elas, teñen todo moi ben montado, senón que se unen para poder explotar mellor. Así que a Primeira Protesta Mundial vai de abaixo a arriba, de "territorios conquistados" a "conquistadores". E para eso se convocou a nivel planetario unha manifestación o vindeiro día 15. Esta vez haberá poucas excusas para non mostrar a indignación. A continuación deixo un mapa do lugares implicados no día no que se escribe este artigo (a unha semana vista). Dende Australia a Alemaña e de Alemaña a Chile.

Espero poder publicar a resposta pronto:

Boas días. Somos un grupo de amigos de Betanzos que pretende xogar ó fútbol sá de forma habitual. Debido a horarios laborais só podemos practicar deporte a última hora do día, cando xa non hai luz natural e para máis inri, baixo condición climáticas adversas. Énos imposible (ou case) alugar pistas como a do polideportivo -sempre ocupada e por enriba, deteriorada- ou a do instituto que tamén é difícil de alugar cando non está xa ocupada. Sen embargo, existen outros recintos (pavillón de FP, o do colexio) que non se alugan por razóns que descoñecemos. Polo tanto nos vemos obrigados a emigrar a concellos veciños, onde dependemos de actividades e adestramentos de distintos clubes e asociacións. Así que, resumindo, gustaríanos saber se o concello está estudiando este tipo de problemas ou simplemente nos teremos que resignar a buscar un oco entre as axendas dos clubes ou rezar para que a climatoloxía non nos sexa adversa. Moitas gracias polo seu tempo.

Parace que este goberno local comezou con bo pé a oferta cultural. Con só uns meses no mandato, xa hai unha serie de concertos (si, si, concertos organizados polo concello) totalmente gratuitos e variados. A oferta xa comezou o mes de agosto, pero segue durante todo o mes de setembro e a primeira semana de outubro. Aquí deixo o cartel para quen esté interesado. Haberá que aproveitar, que non soe haber moitas ofertas deste estilo.

Como se prometeu no seu día, Brigantio estivo nos actos deportivos do finde máis deportivo do Betanzos máis deportivo. O día 20 estivo no porto para inmortalizar a festa do piragüismo, para a continuación pasar polo Carregal a ver a parte da antiguas glorias brigantinas do balompé, e finalmente rematar na festa das artes marciais no polideportivo.

Sen embargo, todo ese "traballo" non foi impedimento para que ó día seguinte Brigantio estivese no outro acto salientable do fin de semana, a XVI Carreira Popular de Betanzos. En "leer Más", algunha foto e algún que outro resultado.

Javi e Marcos do clube kick boxing Caneiros nun combate de exhibición

Pois si, o título non está errado, volverá a haber un agosto con algo máis que orquestas neste rinconciño do mundo onde o máis parecido a unha actividade deportiva nos últimos 10 anos foi a homenaxe a Freire (con "iluminación" incluída, como ben recolle o reporteiro Alex na noticia anterior a ésta). Sen embargo, non hai que entusiasmarse, aclarar que será só durante un fin de semana, e non durante todo o mes como ocurría con torneos tan añorados como o San Roque. Que tempos nos que o Parrillada Carlos, Capitol ou Casa Segundo facían fronte ás hordas chegadas de Teixeiro ou Cesuras. Pero non hai que deixarse levar pola morriña, senón que haberá que conformarse con ese fin de semana que nos ofrece agosto, con actividades de kick boxing e a xa tradicional carreira popular.

Abrirán cartel os rapaces do Clube Caneiros kick Boxing de VicHente Fernández, o sábado día 20, a partires das 18 no pavillón municipal. Ademáis de combates de kick boxing (onde combatirán os mellores kickboxeadois da vila), haberá exhibición de Taikondo e Kapoeira. Dende logo algo moi recomendable en que pasar a tarde, sobre todo despois de coñecer os bos resultados que se acadaron en distintas categorías por rapaces do clube brigantino e, por se non fora suficiente, haberá diversos sorteos durante a velada.

Unha posible participante do torneo do día 20 "acariñando" un saco

O outro aliciente do fin de semana será a 16 carreira popular de Betanzos (como adianto á media maratón de novembro). Arrincarán as distintas categorias a partir das 11 do día 21 de agosto. A evento, en championchip no apartado de calendario, e as bases da inscripción na mesma páxina. Polo que se pode ler nos detalles da información, hai que andar prestos, que a inscripción está limitada a 150 participantes. Todos os participantes recibirán agasallos, e os tres primeiros de cada categoría acadarán trofeos. O recorrido presumiblemente será o de outros anos, 4 voltas (8800 metros) a un recorrido, que a grosso modo é Praza García Irmáns- Rúa travesa- Pescadería- Rúa Nova- Valdoncel- Sta. María- Ponte Vella (Tolerancia)- Os Ánxeles e de novo Praza García Irmáns.

O rival a bater: Manute, o gañador da última edición

Será polo tanto un curto pero intenso fin de semana deportivo betanceiro, onde se agarda participación da pobo betanceiro tanto nas probas como animando, que falta fará.

E brigantio estará alí para contalo.....

Muchos dudaban de ello (gente de poca fe...), otros incluso pensaban que se trataba realmente de pegatinas...incluso había personas que pensaban que se trataba de alucinaciones producidas por los vapores (sic) de la piscina.

¡¡Pero no!! Brigantio.com fue testigo, el pasado Sábado, de algo que ya es un hecho...¡¡¡las luces del exterior del Polideportivo funcionan!!!

No...no nos hemos vuelto locos...y como prueba, una foto que ilustra tan emblemático acontecimiento. ¡Ojo! Es ésta una foto histórica, ya que probablemente nunca las volvamos a ver desprendiendo ese luminoso haz de luz (ya me imagino a los de Fenosa (que no Union Penosa) frotándose las manos...)

Como no podía ser de otra forma en estos lares en el que nos encontramos, tal magnámino acontecimiento no fue debido a la disputa de un evento deportivo en un recinto destinado para tal fin, ni a una de las semifinales del extinto Trofeo San Roque, no...esta iluminación era debida al merecido homenaje que se le estaba realizando al mítico entrenador Freire.

Evidentemente, a tal acontecimiento acudieron los primeros espadas de la política local, ex-alcaldesa incluida, que no dudaron ni un instante en saludar al futurible alcalde brigantonio, Juan M. Gómez, que se encontraba allí presente, así como de saludar efusivamente a Brigantio.com, en busca sin lugar a dudas del apoyo de este reconocido e influyente medio local...ejem...

En cualquier caso, queda esta foto para la posteridad...el día en el que, al fin y para sorpresa de todos, en el Polideportivo SE HIZO LA LUZ

Erase una vez, en un pueblo gallego llamado Mondariz, que un alcalde chulo y prepotente se encontró de frente con la Guardia Civil. Al parecer el encontronazo tuvo lugar cuando el alcaldillo chulo y prepotente llamó a la autoridad tras descubrir a unos chavales escribiendo "NO LES VOTES" sobre unos carteles electorales de su santo partido. Ante esto, y despues de un presunto ataque físico, la Guardia Civil fue llamada para poner a los jóvenes grafiteros a buen recaudo.

No contaba el alcalde chulo y prepotente con que, a su pesar, los tiempos han cambiado y simplemente por ser un alcaldillo chulo y prepotente la Guardia Civil no tiene porque acatar tus órdenes. Ah, que añoranza de aquellos años, cuando la gente como él mandaba como Dios manda. Ante la negativa de los policias de escuchar las sandeces del chulo y prepotente alcalde, el interfecto puso pronto las cosas en su sitio: "Yo soy el alcalde de aquí y tú a un alcalde no le das órdenes", "El alcalde está por encima tuya" (sic). Todo talante demócrata. ¿Para cuando las guillotinas?

Una de las ventajas de pasar el verano en Galicia es, entre otras muchas, el riesgo cero de sufrir una insolación. Ya puede ser noviembre, febrero o mediados de julio, uno puede tener la seguridad casi absoluta de que no ingresará en urgencias fruto de un golpe de calor. De hecho, se puede salir a la calle sin camiseta con la tranquilidad total de poder acabar el día sin sufrir ni la más mínima quemadura solar.

Pillar una pulmonía, aun siendo 17 de julio, ya es otro cantar.

A continuación unas cuantas fotos tomadas en el día de ayer en el  Acuarium Finisterrae, uno de los pocos sitios en los que el sufrido turista y paseante coruñés puede resguardarse del sofocante "calor" gallego...

O que parece unha cousa sinxela noutros lugares civilizados, na vetusta brigantio convírtese en toda unha Odisea. Así, buscar un pavillón coa sa intención de  facer algo parecido a fútbol sá con compañeiros de traballo, converteuse nun penoso cúmulo de despropósitos.

No primeiro intento, ainda no mes de xuño, consultouse pola disponibilidade do pavillón municipal (jeje) que dende hai anos está baixo o monopolio de Aquagest. Entón, a empregada "1" puxo cara extraña, case como con medo, cando o paisano se dirixíu a ela comentando que quería alugar o pavillón. Ante o pánico de empregada "1" (a partir de agora "E1") veu o señor do pavillón. Éste, cortou tódalas esperanzas de aluguer, xa que había cursos e non se podía alugar. O paisano, resignado, amañouse como puido e tivo que abandonar o intento de alugar este pavillón. Tódolos demáis pavillóns do pobo son inalugables (a lo menos o paisano nunca sabía de ninguén que os conseguise alugar) a excepción do instituto. Alí, o bedel explicoulle amablemente que neste caso estaban a mercede de outro señor do pavillón (neste caso un coñecido profesor de Educación Física) así que houbo que abandoar tamén esta posibilidade. Finalmente, habería que xogar nalgún pavillón exterior, rezando para que non estivese ocupado e polo tanto non houbese que facer unha triste peligrinación polas pistas descubertas (eso, se non chovía) deste e doutros concellos.

Pero houbo unha segunda pachanga. Esta vez, a convocatoria era para o mes de xullo. Primeiro descartouse a posibilidade do instituto, xa que o amable bedel, felizmente recordado pola xente desta páxina, xa non se atopaba entre nós, e con el íase a posibilidade de alugar o pavillón do instituto de forma sinxela. Despois probouse con San Pantaleón, outro dos pavillóns clásicos. Neste caso, xa non había cursos e o encargado do lugar cominicou a disponibilidade para o día en que pretendíamos xogar. Así de sinxelo. Facía ben o seu traballo. Mirou un calendario e veu que estaba libre. Sen embargo, antes de reservar, decidimos darlle outra oportunidade ao pavillón brigantiono, comezando de novo a Odisea. Esta vez, había un empregado "2" (E2), que puxo a mesma cara que puxera no seu día a empregada "1", se cabe cun pouco máis de sorpresa porque esta vez o empregado era novato e parece que desconocía o concepto de alugar o polideportivo. Ante a ausencia do señor do pavillón, E2 recurríu a outra empregada (E3) que parecía algo máis enterada neste tipo de cousas. Pero non. Despois de dubidar sobre a posibilidade de poder alugar o lugar (a estas alturas o paisano xa comezaba a resultar molesto) o único que fixo foi darlle un papeliño ao paisano (a partir dagora "P") para que chamara ó señor do pavillón e, se tiña o que había que ter, se atrevese a tratar con el directamente. Pero P (que tamén podería ser de "Pesado") insistíu e foi outro día, a ver en persoa ó señor do pavillón (a partir dagora SP) para tratar o tema do aluguer, que se estaba convertendo para P nun casus beli persoal contra aquagest. Así, cal foi a sorpresa de P (que tamén podería ser de "Puteado"), que cando ao acudir alí por terceira vez atopou de novo a E3. Neste caso, E3 dixo que SP estaba de vacacións, co cal P pensou que se remataba toda a esperanza de alugar, que tería que emigrar a concellos lonxanos onde pasaban cousas extrañas, como que alugaban pavillóns cunha soa chamada. Cousas demasiado doadas, aburridas e que non supoñían ningún reto. Pero nese momento, E3, quizáis ante a cara desesperada de P (que tamén podería ser de "Pablo") decidíu que ese día tiñas ganas de traballar e dispúxose a ... chamar a SP!!. P case choraba da emoción pola solidariedade mostrada, do respeto que estaba mostrando E3 hacia un cliente. Tras lidiar un rato co SP, E3 chegou á conclusión que si se podía alugar. Na cabeza de P soaba o Hallelujah de Handel, pero xusto antes de empezar a soar vincherò, E3 dixo que tiña que preguntarlle ós encargados dos clubes se habería cursos no momento en que P pretendía alugar. Polo visto, non había calendario, nin ningún sitio onde se podían ver as reservas, nin ná. Profesionalismo puro ante P (que, por outro lado é socio das instalacións que SP e os E's xestionan tan "eficientemente"). Así que P tería que ir de novo ó día seguinte para ver se estaba a pista libre. Pero saber que se podía alugar xa era todo un logro.

Ó día seguinte P (que tamén podería ser de "Pardillo") acudíu de novo, e esta vez atopouse con un novo pupilo de SP, chamado E4. E4 tamén volveu mirar a P como se estivese tolo cando falou de alugar, xa que polo visto a comunicación entre os distintos "E" non incluía a anécdota do tolo que intentaba alugar o pavillón. Así que... a volver a empezar. De todos xeitos, E4 revisou todos os paneis de información (en forma de post-its) a ver se poñía algo sobre o alugamento, pero nada. P explicoulle que estaba "casi" alugado, pero que E3 ía ver se algún clube tiña o pavillón. E4 pasou directamente a acción chamando ó encargado do clube implicado, averiguando que non estaba reservado. Así que, agora si, por fiiiiin, o pavillón estaba alugado ó razonable precio de 20,53 euros a hora. Unha "ganga", tendo en conta que outros pavillóns da zona valen a metade. Un gran logro do concello deixar as instalación municipais (jeje) nas mans de tan xenerosa cuadrilla.

Quedaban 2 días para o gran día da pachanga, e unha chamada do pavillón fixo que a P se lle xease a sangue pensando que finalmente o pavillón non se podía alugar a instancias de SP ou dalgún amiguete dalgún clube. Pero non. A única pega é que non se podía reservar, así que había que chamar o mesmo día. Buf. P respirou. O hipercomplicado proxecto "pachanga en Betanzos en pavillón cuberto" seguía en pé. Chegado o día (a partir de agora día "D"), P chamou e confirmou (por fin!) que ese día se presentaría con outros voluntariosos 11 homes no pavillón de Betanzos para xogar a un sucedáneo de fútbol sá. Despois de só 4 visitas e 2 chamadas, P conseguía confirmar (esta vez definitivamente) o pavillón para esa mesma tarde.

A media tarde do día D, P presentouse no pavillón con outros 11 homes dispostos a sudar sobre o parquet. Aínda habería un novo susto, porque E5 (si, si, un novo secuaz estaba alí) volveu a poñer cara de medo cando P falou de que estaba reservado o pavillón, medo incrementado se cabe ao ver a P con 11 tíos máis con ganas de descargar adrenalina. Esta vez, gracias ó señor (non a SP, a outro), E4 decidíu que a reserva era o suficientemente importante como para comunicalo mediante un hipertecnolóxico post-it. Cando E5 o víu, calmouse e imprimíu o ticket recollendo os cartos previamente recolectados polos integrantes da pachanga. Pero aí concluíu o seu traballo. Ninguén abríu a porta do pavillón (para entrar, había que entrar polo piso de arriba) o cal deu problemas a algún que outro para entrar á pista, nin ninguén subíu as canastras de baloncesto que impedían a celebración da pachanga con normalidade, nin ninguén se preocupou por acender as luces que iluminaran (falta facía) o camiño ata as porterías. Se o cliente quería xogar con luces e sen canastras, el mismo tería que buscar e manexar os aparellos eléctricos que o permitían. Todo un self-service.

En resumen, P tivo que lidiar con ata 5 "E" que non sabían nin como se procedía para alugar un pavillón, do cal estaban ó cargo, nin tiñan ningún tipo de calendario que permitise saber se estaba libre, nin nada. Unha vergonza para un pavillón municipal (jeje). Pero... a quen lle importa? Ós homes que están ó cargo (os verdadeiros responsables) dálles igual, xa que están ó mando dun monopolio inamobible dende hai anos. Monopolio ó cargo dunhas instalacións públicas que pagamos todos. Unha verdadeira falta de respeto ós usuarios que non sexan amiguetes ou clubes asociados. Eso por non falar de que non hai descontos para aboados ou empadronados en Betanzos (ou quizáis si, pero o "E" de turno non sabía se había). Xa é mala sorte que tódolos "E" estaban empezando cando se intentou alugar o pavillón. Ou estaban empezando, ou como se estivesen, xa que aí parece que o único que ten todo a información é o Señor do pavillón. Ogallá algunha vez haxa un bo servicio de algo nesta vila. Unha vez tiven un sono....

Tras un día fuera de servicio, de nuevo Brigantio vuelve a estar activa. Este parón fue debido a las tareas de actualización que estamos haciendo en la página, toda vez que antes estabamos usando una versión obsoleta de código que nos hizo blanco fácil de los spammers. Por eso decidimos actualizar, esperando que esta nueva versión sea más segura que la anterior.

El proceso de migración está siendo doloroso y pesado, y como veréis todavía está sin acabar. Faltan por adecuar muchas cosas al estilo de la página e instalar secciones como las de la galería o el contenido. Sin embargo, preferimos abrir la página ya para no matenerla un tiempo excesivo offline al tiempo que "por detrás" seguimos actualizando cosas. Así pues, Brigantio vuelve a estar activa aunque hasta dentro de unos días no lucirá en todo su esplendor.