Pois sí, habemus panel. Xusto en frente das terrazas, inda que a unha distancia considerable que fará imprescindible o uso de binoculares para velo desde as mesmas, o novo membro do mobiliario urbano betanceiro chegou estos días ó seu novo lar.

Un pouco escondido ó lado do quiosco da praza, enfronte do xulgado, o último armatrostre ven a sumarse ás propias terrazas e ós bauis veroneses (que por certo...onde andan agachados?) para formar o núcleo do "lavado de cara" proposto pola nosa alcaldesa. Non hai mais fotos do panel por agora (o fotógrafo non estaba en condicións de andar movendo moito a cabeza...), pero sí que temos en exclusiva as primeiras mensaxes amosadas por este novo medio informativo do concello. Tras o leer mas, claro.

Non é doado vivir en sociedade. Xente distinta con distintas motivacións, con distintos obxectivos e distintas formas de ver a vida que se asocian para acadar un maior nivel de benestar. Persoas a veces con criterios moi dispares sobre certos temas que se ven na obriga de aturarse mutuamente en pos dunha convivencia si non perfecta, polo menos sí soportable. Pero inda así, a veces é imposible non entrar en confrontación.

Andan estes días revoltos na zona dos Ánxeles e da Cruz Verde pola nova reordenación do tráfico levada a cabo pola Faraona, tamén coñecida como Mari Faraldo, que obriga agora ós veciños de esta parte da cidade a dar unhas cantas voltas de "scalextric" para poder chegar en coche ata os seus domicilios. Incluso tivo lugar unha concentración de protesta por este feito, que inda "modesta", conseguiu facer ruido dabondo como para que se falase do tema e incluso o gabinete de prensa da alcaldía tivese que emitir un comunicado de resposta, que a continuación pasamos a analizar.

A esta páxina chegou, como todos os que a siguen mínimamente puideron comprobar, unha petición para publicitar un acto solidario. Sen que sirva de precedente, e dado que nós parece unha boa idea e un acto meritorio, anunciamos que os compañeiros de A VELAS VIR van levar adiante unha GALA xuventude solidaria, unha flor por haiti, o dia 27 de febreiro dende as 11 da maña ata o anoitecer.

Creo que pouco máis hai que engadir a éste acto, simplemente que quizáis fora máis indicado para San Valentín, ainda que un flor sempre é un bo detalle, ainda que sexa fóra dunha data tan sinalada.

A parte arenosa da noticia é outra vez a calamitosa organización de festexos do pobo. Outra vez, ó igual que pasou en Nadal, non hai NADA que facer a non ser que sexas da terceira idade ou que aínda vaias collido das mans dos teus pais. Deixo aquí o impresionante programa, que xa non me molesto en comentar. Eso sí, o luns de antroido os hosteleiros das calexas organizaban un concurso de disfraces con premios en metálico. Menos mal que tanto estos últimos e os compañeiros de "A VELAS VIR" fan algo polo que mereza a pena estar neste pobo, porque como esperemos polo concello imos acabar como as casas do casco antigo: caendo por abandono. 

Hai 90 anos que Abdullah e Elif son marido e muller. Sucede en Turquía, nese pais de contrastes entre dous continentes onde se atopa de todo, dende pais que enterran vivas ás súas fillas a marabillosas historias das que non se ven en case que ningún lado do mundo "civilizado".

Probablemente todo empezaría nun moceteo durante a primeira guerra mundial en medio do imperio otomano. Neses momentos, un rapaciño alemán chamado Hitler empezaba a facer os seus "pinitos" na política. Así, o 1 de abril dese ano, o Partido Obrero Alemán convírtese no Partido Obreiro Nacional Socialista. Asimov, Fellini ou Delibes nacían o ano que esta parella se prometía amor eterno. E en Galicia se comezaba a publicar a revista "Nós".

É gracioso pensar que xa levaban 25 anos casados cando rematou a segunda guerra mundial, ou que estaban á beira das vodas de ouro cando supostamente o home pisou a lúa.

En fin, pódense seguir facendo miles de reflexións que non farían senón engrandecer o mérito desta parella de anciáns de 112 e 110 anos que, como curiosidade, hai que decir que foron prolíficos ata os 50 (o seu fillo máis novo "só" ten 60 anos). A súa prole ascende a uns 113 individuos.

É dende logo unha noticia amable en medio de tanta borralla. Crise, guerras, devastacións, pobreza, enfermidades.... Un mundo viciado cheo de matrimonios hipócritas onde chegar a 10 anos de relación se está a convertir en todo un reto. Para rematar, é bonito pensar no único obxetivo que a esta parella turca lle queda na vida. Non podería ser doutra maneira: "só temos un último desexo: temos que morrer xuntos. Porque se un de nós morre, o outro sentirá que perdeu a metade de sí mesmo”.

Os xoves (de alma) Abdullah e Elif

Coja un vaso amplio. Agregue un poco de madera tropical, unas cuantas piedras talladas, unas jardineras hermosas. Riegue todo con unos cuantos miles de euros del sufrido contribuyente, un poco de bombo y platillo y una gran cantidad de afán de protagonismo. Agite a ritmo de Bisbal y ahí lo tiene. El coctel de las terrazas de Mary listo y preparado para su degustación en los míticos soportales brigantinos.

Despois de ler durante meses en varios medios de comunicación e panfletos as actuacións que ía acometer o goberno local, decidín ir a dar unha volta, cámara en man, para ver como se estaban convertendo en realidade. Por suposto en "Leer Más" hai máis exemplos.

Estación de autobuses

Seguindo coa serie de colaboracións que a páxina recibe ultimamente (botando unha man a os, ás veces, vagos administradores),  publicamos en Brigantio esta crítica-recomendación do libro "El Nombre del Viento". Persoalmente teño que decir que non ten mala pinta.

My name is Kvothe…

(by Jovendemente)

“He robado princesas a reyes agónicos, incendié la ciudad de Trebon, he pasado la noche con Felurian y desperté vivo y cuerdo. Me expulsaron de la Universidad a una edad a la que a la mayoría todavía no los dejan entrar. He recorrido de noche caminos de los que otros no se atreven a hablar ni siquiera de día. He hablado con dioses, he amado a mujeres y he escrito canciones que hacen llorar a los bardos.”

“Me llamo Kvothe. Quizá hayas oído hablar de mí.” 

Pulsa "Leer Más" se queres coñecer máis.

Aquí podemos ver a Javi na súa cruzada particular para conseguir un lugar de lecer para os amantes do Skate en Betanzos. Inconvintes:  o Skate é un deporte e o concello é Betanzos. Demasiados lastres. Así que se queredes patinar, ou vos buscades a vida o patinade nas terracitas, que hai que sacarlles partido.

Atención á cantidade de rapazada (que teño que decir que me sorprendeu) que está alí mentres realizan a reportaxe, e a cantidade de material alí invertido.

E atención tamén á resposta do concello en boca da presentadora ó final da reportaxe. Son 4 minutos, non ten perda.

Como tódolos anos, Brigantio foi madrugador e mostra algunhas das fotos tomadas antes, durante e despois da celebración no Ruínas Palace. A idea é ir ampliando a noticia con novos links que nos vaian pasando os presentes na cea para así formar un verdadeiro repositorio de todo o ocurrido na primeira noite do ano.

E tamén como tódolos anos dende a frioreira dun ano, tamén se recollen algún dos momentos do tradicional baño de fin de ano (edición 2009).

Eso todo será no "Leer más...", pero antes, como o prometido é deuda, aquí podedes ver con detalle os enxendros 2009 elexidos por democrática votación ó longo de decembro en brigantio.com. Todas unhas obras de arte (by Valba).

Enxendra: Izaro (ollos), Fany (orellas), Ana (nariz), Lorena (boca), Laura (pelo), Raquel (corpo)