O próximo 15 de maio, fará un ano a primeira noticia de Brigantio.com. Nela se falaba da inminente II Patacada. Ainda que Brigantio naceu como unha forma de ter decentemente aloxadas as páxinas do triunvirato creador , é decir, Conse-Conxegal-Lbdm, finalmente decidíuse unificar as forzas creativas para dar lugar a esta páxina, que crece día tras día.
Ainda que ó principio estaba pensada para informar sobre os actos da xente máis próxima, tras ir pasando o tempo fóronse abarcando máis temas e se acadou unha miniuniversalidade coa que en principio non contábamos. A verdade é que botando a vista atrás vese que pasaron moitas cousas: eleccións, festas, viaxes, críticas negativas, positivas, e xa no máis persoal, celebración de actos, novas parellas, novos matrimonios, cada vez menos solteiros.....
En fin, que para celebralo haberá que facer a III patacada, onde espero ver á xente brigantio, no acto que ano tras ano vai collendo solera e que marca o inicio estival de celebración de actos.
Para darlle unha pequena homenaxe á páxina, a continuación repaso as 5 noticias máis vistas ata agora, comentando cada unha delas. Se queres ver o "top 5", pulsa "Leer Más".
Ainda que quedaban aínda varios días de viaxe, prefirín resumilos nunha última noticia e galería de fotos (na sección "De Bretaña a Galicia", en "viaxes", coas típicas subseccións de "lugares" e de "viaxantes"). Esos últimos días pasáronse rápidos, entre o cansancio acumulado e a tristeza por finiquitar a viaxe, esa viaxe que naceu un día na cabeza de Sergio, para despois cocela un día no Lanzós (ó principio íamos ir a Alemaña!!) e finalmente planificada ó longo de varios meses.
Neste último tramo, o día 11º saímos ata Carnac (en idioma bretón, Karnag). Pasamos a mañá vendo os aliñamentos de rocas, bastante impresionante, pero monótono. Despois fumos ata a península de Quiberon, e hacia a vila co mesmo nome (en bretón Kiberen). Comimos nun descampado de volta da vila e tiramos hacia St. Nazaire (tiñamos a opción de ir a Nantes, pero decidimos non ir máis a grandes cidades). Como non nos convencía para durmir alí, pasamos por varias vilas (Savernay, St. Etienne de Montuic...), sendo ese día o maior tute en coche. En "La Roche" non atopamos nada, e finalmente pernoctamos en "Les Sables D'Olonne" (91€ o hotel), do que pouco máis podo decir dela que ela unha vila con porto e mar, tipo Coruña. Ceamos nunha "crepería de Bretaña" por 51 €. Ó día seguinte saimos da bretaña e collimos rumbo a Cognac.
Cognac: Último día en Francia
Ó chegar a Cognac, medios famélicos (xa pasaba un rato da hora de comer), fumos a comer a un lugar onde servían Omelette francesas (ainda que non estou seguro se alguén as chegou a pedir...). Nesta vila tivemos unha ardua tarea de búsqueda de hotel, que nos fixo andar moito máis do que quixéramos. Finalmente atopamos un por 101 € (dúas camas de matrimonio -outra vez!-, nas que a repartición era bastante obvia...), o récord en aloxamento de toda a viaxe. Ceamos en "L Coq d'or" apurando o último día para tomar comida típica francesa (70 €). Alí tomamos todas as partes imaxinables dun pato no seu formato machacado e varios tipos de carne. Ó día seguinte, estaríamos en Donosti.
Día 13: Au revoir, Francia
Saímos ás 8 dirección Burdeaux e polo camiño paramos en Pons a almorzar. Ás 14 aproximadamente estábamos en Donosti. Atopamos sen problema aloxamento no albergue "La Sirena" (tirado de precio, 12,7 euros per capita) despois de barallar varios hoteis (moi caros). Comemos nun telepizza (30 euros). Despois fumos coñecer á cidade na que nos sorprende moi gratamente a visión nocturna da Contxa. Cuns txocolates e unhas tapas na parte antiga da cidade acaba a nosa expedición pola cidade. Como o albergue tiña toque de queda ás 2, decidimos que como nos esperaba unha longa viaxe o mellor era ir a durmir.
Día 14: Volta a casa
Este último día levantámonos cedo (sobre as 7) para poder estar en Galicia na tarde-noite. Agardávanos un día na estrada. Paramos a comer un rato antes de León (nun pobo que levaba a palabra "mula" non seu nome, é o único que teño anotado...). Ás 19 horas estábamos deixando a Estelilla en Cambre, sendo Yelina o noso primeiro contacto cun/cunha galego/a en varios días. Unha vez en Betanzos, o único que faltaba era quedar para o día seguinte para lavar o coche.
Gracias ó apoio e ata a seguinte viaxe
En fin, só queda por decir que agradezo o seguimento de moita xente que me comentaba os distintos capítulos e as distintas galerías. Está ben saber que a lo menos alguén lle saca partido a todo esto. Gracias e vémonos na próximas viaxes.
En este articulo comentaremos, apartándonos un poco del estilo cacahuetil, uno de esos locales con encanto a los que siempre apetece visitar de cuando en vez. Se trata de Pizza Miño, local de ocio y disfrute que, como bien indica su propio nombre, tiene pizzas y está en la vecina localidad de Miño. Como siempre, tras el Leer Mas... toda la información del garito, incluyendo su menú con precios, su localización y por supuesto la opinión puramente subjetiva de este que escribe.
Hoxe en día está de moda promocionar o transporte público (felizmente). Falamos de autobuses, metro lixeiro, tren de cercanías, ave....
Queríame centrar no tren. En que desaproveitado está tal transporte. Eu son usuario del sempre que poido, i é unha auténtica gozada poderse poñer en Elviña dende Betanzos en media hora escasa e por 1,90 euros (con desconto coa tarxeta universitaria). Comodidade e seguridad que non dá ningún outro transporte entre a vila e a cidade (¿alguén recorda a algún morto ou ferido por accidente de tren nese traxecto?). Ademáis hai todo o sitio que se queira, xa que raramente te atoparás (dependendo da hora) máis de 10 persoas en todo o vagón-tren. A pregunta é... ¿por que non se utiliza máis este maravilloso medio? Ó meu modesto entender hai varios motivos, dende sociolóxicos ata económicos.
En primeiro lugar, estamos nunha sociedade onde os mozos teñen que ter coche si ou si. Se un non ten coche é pouco menos que un marxinado social. Non vou negar a utilidade dun coche en Galicia, onde estamos tan "desperdigados", pero o problema é que un non vai da sala de estar á cociña en coche porque colle na casa. Outro motivo está no propio medio. O outro día comprobei (e foi realmente o que me motivou a escribir este artigo-refrexión) que vale o mesmo o billete de tren de Betanzos a Coruña que de Betanzos a Ferrol. Así, como soa. 2,60 euros tanto se te vas hacia Ferrol (por estrada uns 40 km.) como se vas á Coruña, que pola estrada está á metade de distancia.
Se a todo eso se lle suma a proximidade para case tódolos betanceiros da "céntrica" parada do bus en comparación coa do tren e a aparición (felizmente) da tarxeta metropolitana, fai que o tren quede relegado a un segundísimo plano.
É certo que a xente é reticente a darlle unha oportunidade ó tren, pero éste debe de facerse máis atractivo (baixar precios, aumentar horarios -a partir das 20:30, a única opción é o bus-,...). Ademáis xa demostrou a súa funcionalidade en momentos críticos para o transporte por estrada (rotura da ponte das Pías, folga de buses, etc).
Nada máis, só que agora poderei ir un pouco máis tranquilo (ademáis de comodísimo) a próxima vez que colla un tren para Elviña, xa que sei que fixen algo para compartir ese maravilloso (o mellor para min) medio de transporte.
Na foto, a última vez que se encheu a estación de Betanzos para coller un tren.
Esta vez Xuliña foi a culpable. A culpable de que nos volvéramos a reunir. O motivo, pois un pouco de todo: que se cumpríu anos, que se se vai á Perú, etc. Sempre dá gusto ver ós colegas que hai meses que non ves (si, si, meses!!) para preguntar que tal lle vai á xente. E para que o acto quede rexistrado, pois poñemos esta pequena noticia, para que a xente non Brigantio saiba quen é a xente Brigantio, pola que vale a pena meter as noticias de vez en cando porque sabes que estarán aí para leelas e comentalas. Para esa xente, esta pequena homenaxe.
Na foto estamos:
Juan M (nivel superior), Xeme 1, Alexito, Jasava co seu "primo", Raquel, Loreto, Laura e Izaro (nivel medio) e Pablo, Xuliña, Loreniña, Richard e María (nivel inferior)
Pues sí, niños y niñas...se acerca el veranito y, con él, los inevitables conciertos que, año tras año, inundan de música estas fechas.
Por ello, desde Brigantio.com anunciaremos futuros conciertos que puedan interesar a nuestros exigentes lectores.
A falta de confirmar el esperado concierto estelar de las fiestas de San Roque ( a última hora se rumoreaba que los Stones podrían estar cerrando el trato con la alcaldesa...ejem), este Verano podremos disfrutar en Spain, entre otros, de nombres de la talla de Bob Dylan, Bruce Springsteen o Mark Knopfler.
Pero podemos hacer una porra...¿quién creeis que será el artista estelar (¿¿¡¡!!??) que aparecerá en la plaza brigantonia a mediados de Agosto? Entre los que finalmente acertéis su nombre sortearemos una camiseta oficial de Brigantio.com autografiada por los responsables de esta página (NOTA LEGAL: las bases del concurso, así como sus premios, pueden verse manipulados en función de las circunstancias)
Volviendo al tema CONCIERTOS, y en territorio galaico, probablemente uno de los conciertos más importantes de este Verano será el que ofrezca el gran Andrés Calamaro el 7 de Junio en Pontevedra (Recinto Ferial), y en el que, con toda seguridad, habrá representación de Brigantio.com (incluso se rumorea que podría acudir algún ex-guitarrista de los Broken). Como no soy objetivo con este músico, voy a poner cuatro videos actuales que resumen lo que podremos disfrutar el próximo 7-J. A disfrutar con estos temas de "El Salmón", su álbum más "complejo"...ejem... y de un clásico que nunca puede faltar en un concierto de AC
Dale a "LEER MÁS" si quieres ver estos videos
Hoy nos levantamos con una grata (para algunos) noticia: "Betanzos renovará el pavimento del pabellón de O Carregal" (via La Opinión A Coruña). Parece ser que el presupuesto será de 192 000 €, dinero que pondrán la Diputación y el ayuntamiento de Betanzos en exclusiva, ni rastro de la concesionaria Acuagest que después, en la práctica, es la que dice quien va a poder disfrutar de esas mejoras, como expusimos aquí en Brigantio en otra ocasión.
Por tanto, no llega sólo con que el pabellón pagado con los impuestos de todos sea disfrutado por sólo unos cuantos, si no que ahora encima también tendremos que volver a pagar todos el arreglo de la pista cuando muchos no tenemos ni la mínima opción de poder jugar en ella. No tenemos liga de invierno porque dicho pabellón es virtualmente inaccesible, de forma que los "pobretones" de la ciudad debemos buscar otras alternativas como el instituto o los colegios, que además tampoco están regulados como debieran (esperemos que no sean explotados también en régimen de concesión, por Dios).
En toda viaxe que se precie sempre hai un lugar co que non contabas e que sorprende gratamente. A cidade bretona Vannes (en bretón Gwened) ocupou, no que a min respecta, ese lugar de honor. ¿E que decir de St. Michel, quizais o "Mount" máis coñecido? Se queredes, podedes ver cousas destes lugar no lugar habitual (galería->viaxes), con fotos dos lugares e de nós en eles.
Este día de viaxe (o 10º) foi dos máis completos, xa que hai que recordar que pasamos a mañá en Normandía para despois coller rumbo St. Michel e visitalo. O típico paseo nocturno, en esta ocasión por Vannes (entre St. Michel e o próximo destino, Carnac), foi dos máis fermosos de tódala viaxe. En realidade deste día non teño demasiados "apuntes", xa que como se pode ver foi bastante intenso. Para comer, levamos comida de supermercado e comimos "de campo" nos arredores do Mount St. Michel. O hotel en Vannes costounos 82 euros e ceamos pasta. Tamén teño apuntado "xente maja" en Vannes, así que se ides por alí seguro que vos tratan ben. No próximo capítulo (quizais o derradeiro) contarei a lo menos como eran os aliñamentos de Carnac. Atractivo, eh?
...en Mandeo. O cerca al menos. Y es que el río brigantón por excelencia nace, en un bucle autorreferente, cerca de una aldea cuyo nombre es precisamente el del propio curso fluvial. La zona esta cerca de Sobrado dos Monxes, a más de cincuenta kilómetros de la Ciudad de los Caballeros en donde finalmente desemboca, unido a su hermano pequeño y más feoco el Mendo. Ahora tan sólo queda organizar una expedición hasta allí, al más puro estilo del Dr.
Chega o bo tempo e con el as ganas de saír de festa polos garitos de Brigantio. Para que a xente saiba por onde coller, tratamos de ofrecer unha axuda con esta guía "Garitos 2008".
As valoracións foron feitas ata por 4 críticos (máis e menos "benévolos"), cos seus respectivos alias. É necesario aclarar que nesta crítica as puntacións son "inversas". É decir, canto máis puntuación ten un lugar, máis "garito" é. Para poñer unhas referencias externas pero que de seguro que moitos de vós coñecedes, o "porrón" santiagués (por certo cerrado hai unha temporada por declarar a casa en estado ruinoso) ou "Casa Virtudes" en Coruña (famosa pola "jarra-melada") terían a puntuación máis alta, 5 cacahuetes, entre outras cousas polo noxo con que che atendían e por ser susceptibles a ser pechados por sanidade. No outro extremo estaría calquera cervecería glamurosa, que non se levaría máis de 0 ou 1 cacahuetes.
As valoracións mídense en cacahuetes ¿Porque cacahuetes? Porque soe ser o típico pinchito deste lugares, ademáis de ter todos eles unha moqueta formada por anos de acumulación das cáscaras de tales frutos. Así que canto máis antro é un garito, máis mostra haberá deste froito.
En fin, só decir (antes de comezar coa pormenorizada análise pulsando en "Leer más") que espero que se algún propietario ou amigo de propietario lee as críticas, o tome con humor, que deso se trata, de pasar un rato facendo unha crítica constructiva pero coñera. Os garitos que saen son (en xeral, non todos) os que solemos frecuentas os distintos críticos. A orde será de menos a máis "antro". Ó final será destacado o "garito brigantio 2008". Ala, a pulsar "Leer más" e a disfrutar.
