Autor Hai 90 anos que Abdullah e Elif son marido e muller. Sucede en Turquía, nese pais de contrastes entre dous continentes onde se atopa de todo, dende pais que enterran vivas ás súas fillas a marabillosas historias das que non se ven en case que ningún lado do mundo "civilizado".
Probablemente todo empezaría nun moceteo durante a primeira guerra mundial en medio do imperio otomano. Neses momentos, un rapaciño alemán chamado Hitler empezaba a facer os seus "pinitos" na política. Así, o 1 de abril dese ano, o Partido Obrero Alemán convírtese no Partido Obreiro Nacional Socialista. Asimov, Fellini ou Delibes nacían o ano que esta parella se prometía amor eterno. E en Galicia se comezaba a publicar a revista "Nós".
É gracioso pensar que xa levaban 25 anos casados cando rematou a segunda guerra mundial, ou que estaban á beira das vodas de ouro cando supostamente o home pisou a lúa.
En fin, pódense seguir facendo miles de reflexións que non farían senón engrandecer o mérito desta parella de anciáns de 112 e 110 anos que, como curiosidade, hai que decir que foron prolíficos ata os 50 (o seu fillo máis novo "só" ten 60 anos). A súa prole ascende a uns 113 individuos.
É dende logo unha noticia amable en medio de tanta borralla. Crise, guerras, devastacións, pobreza, enfermidades.... Un mundo viciado cheo de matrimonios hipócritas onde chegar a 10 anos de relación se está a convertir en todo un reto. Para rematar, é bonito pensar no único obxetivo que a esta parella turca lle queda na vida. Non podería ser doutra maneira: "só temos un último desexo: temos que morrer xuntos. Porque se un de nós morre, o outro sentirá que perdeu a metade de sí mesmo”.
Os xoves (de alma) Abdullah e Elif
Seguindo coa serie de colaboracións que a páxina recibe ultimamente (botando unha man a os, ás veces, vagos administradores), publicamos en Brigantio esta crítica-recomendación do libro "El Nombre del Viento". Persoalmente teño que decir que non ten mala pinta.
My name is Kvothe…
(by Jovendemente)
“He robado princesas a reyes agónicos, incendié la ciudad de Trebon, he pasado la noche con Felurian y desperté vivo y cuerdo. Me expulsaron de la Universidad a una edad a la que a la mayoría todavía no los dejan entrar. He recorrido de noche caminos de los que otros no se atreven a hablar ni siquiera de día. He hablado con dioses, he amado a mujeres y he escrito canciones que hacen llorar a los bardos.”
“Me llamo Kvothe. Quizá hayas oído hablar de mí.”
Pulsa "Leer Más" se queres coñecer
máis.
Un amante do BookCrossing e habitual colaborador e comentarista desta páxina, jovendemente, anímanos a meternos nesa pequena parte do noso mundiño cultural. Pero mellor que o conte el mesmo.
Se hablaba hace unos meses en este mismo blog del Geocaching, que viene a ser el arte de esconder tesoros en plena naturaleza, mientras otros intrépidos se dedican a buscarlos armados de un dispositivo GPS, con el único fin de dejar un objeto de valor equivalente en su lugar tras el saqueo. Otra actividad similar pero, en principio, más cultural aunque algo menos aventurera es la del BookCrossing. Su práctica consiste básicamente en registrar libros en una página web, dotarlos de un número de serie, liberarlos en algún rincón del mundo y esperar a que alguien los encuentre y repita el proceso, y si antes de desprenderse de ellos los lee y registra su paso en la web mucho mejor. Si quieres conocer más detalles de esta endiablada actividad dale sin miedo a Leer más.
Un visitante e comentarista habitual desta páxina, jasava, seguíu os pasos de colaboración de outro dos habituais (jovendemente) e nos escribe esta noticia para os que queiran curiosear do estado do arte de (como non) o skate en Betanzos. Persoaxes míticas, lugares infinitos e incluso anécdotas históricas se entremezclan neste pequeno resumo. Velaí queda.
By JASAVA:
O pasado día 3 a páxina www.patinencomun.com unha
das páxinas de skate mais importantes de España, publicou unha noticia
sobre o skate brigantino e a
situación da nave abandoada do karrefour que actualmente usase como
recinto para patinar cuberto ante a nula alternativa en toda a comarca
para patinar sen mollarse.
O texto íntegro, en "Leer más".
A continuación vou a inaugurar esta sección de reflexións con unha teoría que me ronda pola cachola dende un tempo acó.
Como ben se indica na sección, trátase dunha reflexión. Non sei se o que conto pasa en tódolos sitios, nin siquiera me opoio en ningún tipo de estatísticas. Eso sí, está baseado en casos reais.
O artigo trata acerca dos motivos polos que a xente di non falar galego. Obviamente cada un fala no que quere, así que ésto non pretende ser unha crítica para que a xente utilice máis o galego nin nada deso. Simplemente é unha crítica a aqueles que pretenden xustificarse por se aquel co están falando é un dos que si que lle importa que lingua se utilice.
Non creo que sexa necesaria ningún tipo de xustificación, e me baseo nas experencias vividas nos meus 30 menos pico anos para que se vexa que moitas veces é peor tratar de xustificarse que non facelo, sobre todo cando non hai nada do que xustificarse.
Se queres ver de que vai esta intrigante noticia, dalle a "Leer más". A ver se opinades igual.
