Hai 90 anos que Abdullah e Elif son marido e muller. Sucede en Turquía, nese pais de contrastes entre dous continentes onde se atopa de todo, dende pais que enterran vivas ás súas fillas a marabillosas historias das que non se ven en case que ningún lado do mundo "civilizado".

Probablemente todo empezaría nun moceteo durante a primeira guerra mundial en medio do imperio otomano. Neses momentos, un rapaciño alemán chamado Hitler empezaba a facer os seus "pinitos" na política. Así, o 1 de abril dese ano, o Partido Obrero Alemán convírtese no Partido Obreiro Nacional Socialista. Asimov, Fellini ou Delibes nacían o ano que esta parella se prometía amor eterno. E en Galicia se comezaba a publicar a revista "Nós".

É gracioso pensar que xa levaban 25 anos casados cando rematou a segunda guerra mundial, ou que estaban á beira das vodas de ouro cando supostamente o home pisou a lúa.

En fin, pódense seguir facendo miles de reflexións que non farían senón engrandecer o mérito desta parella de anciáns de 112 e 110 anos que, como curiosidade, hai que decir que foron prolíficos ata os 50 (o seu fillo máis novo "só" ten 60 anos). A súa prole ascende a uns 113 individuos.

É dende logo unha noticia amable en medio de tanta borralla. Crise, guerras, devastacións, pobreza, enfermidades.... Un mundo viciado cheo de matrimonios hipócritas onde chegar a 10 anos de relación se está a convertir en todo un reto. Para rematar, é bonito pensar no único obxetivo que a esta parella turca lle queda na vida. Non podería ser doutra maneira: "só temos un último desexo: temos que morrer xuntos. Porque se un de nós morre, o outro sentirá que perdeu a metade de sí mesmo”.

Os xoves (de alma) Abdullah e Elif

A continuación vou a inaugurar esta sección de reflexións con unha teoría que me ronda pola cachola dende un tempo acó. 

Como ben se indica na sección, trátase dunha reflexión. Non sei se o que conto pasa en tódolos sitios, nin siquiera me opoio en ningún tipo de estatísticas. Eso sí, está baseado en casos reais.

O artigo trata acerca dos motivos polos que a xente di non falar galego. Obviamente cada un fala no que quere, así que ésto non pretende ser unha crítica para que a xente utilice máis o galego nin nada deso. Simplemente é unha crítica a aqueles que pretenden xustificarse por se aquel co están falando é un dos que si que lle importa que lingua se utilice.

Non creo que sexa necesaria ningún tipo de xustificación, e me baseo nas experencias vividas nos meus 30 menos pico anos para que se vexa que moitas veces é peor tratar de xustificarse que non facelo, sobre todo cando non hai nada do que xustificarse.

Se queres ver de que vai esta intrigante noticia, dalle a "Leer más". A ver se opinades igual.