Pois sí, por fin colguei a galería da primeira cidade do Tour por EuropAdiante. Trátase da fermosa Burdeos. En primeiro lugar colguei na galería (Viaxes->Burdeos) unhas cantas fotos de edificios, monumentos e ambiente en xeral, para rematar cunha segunda parte onde aparecemos nós na cidade.
Tivemos a sorte de que a nosa estancia en Burdeos coincidíu en sábado i en pleno mundial de rugby, coa disputa esa mesma noite dun Inglaterra-Francia que se acabarían levando os de Wilkinson. A nosa chegada foi en plena tarde, e non nos quedou máis remedio que recurrir ó parking de pago (14 euros ata a mañá do día seguinte). Despois fumos buscar o hotel, reservado dende os días anteriores. Fíxonos gracia que o papel hixiénico non tivese rollo. O hotel (La Boeti) era bastante cutre para o que valeu (uns 45 euros a habitación dobre).
Apenas deixamos todo, fumos a ver a cidade. Este rápido ritmo ía a ser unha constante ó longo de toda a viaxe. En xeral, en Burdeos, moito que ver: Catedral, Igrexas, Rúas do século XIX, Explanadas (grandes prazas) e sobre todo o paseo ó borde do río. Puidémolo contemplar todo co encanto da noite e coa claridade do día.
Ceamos nun turco (prezo "normal"), onde comprobamos o difícil que é comunicarse cando non se ten nin idea de francés. A odisea para pedir unha auga a un francoturco, non ten prezo. Sen embargo serviúnos para saber que a ensalada en francés pronúnciase "salad" e o tomate "tomat".
Non nos deitamos moi tarde, polo cansancio da viaxe e porque ó día seguinte tocaba "paseo" ata Tours. Pola mañá fumos disfrutar outra vez do paseo ó borde do río e chapucamos un rato nunha especie de poza artificiar, como unha piscina de só uns poucos centrímetros de profundidade. Por esta zona había máis xente que polo centro, onde a cidade daba a apariencia de estar nunha completa resaca. Despois tiramos hacia Tours, onde atapamos un impresionante casco antigo. Pero esa.... é outra historia.
¿Debe darse tanta importancia á visita a unhas cidades por parte dos seus actuais reises? Para Marrocos a resposta é contundente e clara. O pais veciño sureño non ve con bos ollos a visita dos soberanos a un territorio que teñen intención de recuperar como fixeron hai un anos con outros enclaves africanos que pertencian ó (daquela aínda) réxime.
O que habería que intentar, na miña modesta opinión, era non seguir fomentando as friccións entre norte e sur, entre moros e cristiáns. Pero por outra parte, hoxe en día Ceuta e Melilla son tan españolas como Donosti ou Girona, así que ós habitantes dalí teñen tanto dereito a ser visitados polos seus reises como outro español calquera. Así que, aí está o dilema. Ceder ou non ceder. Pero a miña opinión está clara: por cousas menores empezaron conflictos, e os conflictos hainos que evitar ante todo.
Dende logo o destas cidades é un tema complicado, pero débese chegar a unha solución pacífica e negociada. O ideal sería preguntarlles á xente deses lugares a que pais queren pertencer, e zanxar o asunto dunha vez. Pero xa se sabe que neste mundo o utópico e arranxar as cousas polas boas. O que é seguro é que os que saen na foto dabaixo e a súa camarillada son os que poden provocar conflictos, pero sangrar vailles tocar a outros. Se chegamos a ese extremo, que non conten conmigo.
Leo en La Voz de Galicia:
"Los independientes de Cidadáns por Betanzos (CxB) lograron que se aprobase una moción dedicada a los paneles informativos turísticos, ya que, según aseguraron, los actuales causan muecas de desagrado en los turistas. «Propoñemos que estean en galego, español e inglés e por este orde». Algo que no gustó al BNG, que señaló al respecto que la propuesta es similar a otra del PP y se trata de una medida que «non favorece á lingua galega». El PSOE destacó que la señalización de las zonas monumentales ha sido un avance importante y declaró que consideran necesario agregar otro idioma."
Son paneles informativos turísticos. O sea, para turistas. O sea, para los que no son de Betanzos y que no tienen porque ser ni siquiera españoles. ¿Y tanto se perjudica a la "lingua galega" por poner esos paneles para turistas en idiomas que entiendan? No dicen que se ponga solo en castellano, o solo en inglés, si no que el gallego también estaría. Sería ampliar y mejorar lo que ya existe, nada mas. ¿y ni siquiera pueden los del bloque ver la objetiva utilidad de esta medida?
Parece ser que A Coruña cumple 800 años de historia (me cuesta creer que la ciudad surgiese "espontáneamente" de la nada un día concreto, pero está claro que si nos ponemos quisquillosos se nos escapan muchas cosas que celebrar), y como primer paso en el ayuntamiento decidieron montar un concurso para seleccionar el logo del acontecimiento, siendo ganador este:
Parece ser que transmite muchas sensaciones, como la de rotundidad y la de impacto en palabras del propio alcalde coruñés. Para mi, que soy mas ignorante que el alcalde, el logo me da entre risa floja y vergüenza ajena, con esa forma de espada acostada que no se a que viene, esa "a" dorada para hacer bonito (el "diseñador" dice que simboliza a Alfonso XII, anonadado me encuentro) y esas "oes" (porque no son ceros) que parecen células en plena mitosis. Todo ello adornado con esos 2 años puesto en la esquina en plan "métele cosa que se nos queda vacío".
Mas risa me da todavía cuando me entero que el ganador del concurso es una empresa valenciana (¿no tenemos diseñadores mas cerca capaces de hacer una obra de al menos semejante calidad a esta?) , y que los muy espabilados, sabiendo que el tope monetario que puso el ayuntamiento era de 3000€ para el proyecto, presentaron su gran logo con por un importe de "2900 y pico", en palabras del propio autor. Aun apuesto algo que el "y pico" son 99,99€ mas...
Hace tiempo que no comentaba algún libro, así que me pongo a ello en estos instantes de aparente calma bloguera. En esta ocasión voy a destripar un pequeño libro de Stephen King, autor de alguno de los libros mas adictivos que he tenido ocasión de leer y de los que suelo tener un buen recuerdo.

Su titulo es Cell (no se porque no lo tradujeron, pero intuyo que fue porque la traducción correcta sería "móvil" o "teléfono móvil", y como que no quedaba demasiado misterioso) y para ser de este autor debe ser de los mas reducidos en cuanto a número de páginas de toda su obra (está tan "podrio" de dinero que pasa de trabajar mas de lo estrictamente necesario).
El libro arranca en una típica ciudad estadounidense, aparentemente normal como suele pasar en estos casos pero que poco dura así. Un "algo" que viene no se sabe de donde y con no se sabe que propósito ataca a todos los que están usando su teléfono móvil a una determinada hora, convirtiéndolos en ¡zombis! (o zumbaos, mas bien).
A partir de ahí la historia discurre por el previsible pero emocionante y adictivo camino del grupo de "normales" que intentan escapar de los zumbaos mientras buscan una explicación a semejante panorama y, de propina, intentan encontrar al hijo de uno de los protagonistas.
Escondo detrás del "Leer mas" mi opinión sobre el libro, para no intoxicar a cualquiera que tenga interés en leer el libro sin ideas preconcebidas.
Aquí estamos de novo. Despois de dúas semanas de viaxe, regresamos para contalo. Aínda é cedo para asimilar toda a viaxe, así que irei contando cousas por fascículos según me vaia acordando, sobre todo contar o que hai en cada sitio para que sirva de pequena guía para quen queira ir a ese lugar.
En xeral foi máis ben unha viaxe turística e cultural que festexeira. Ademáis en pleno outubro por Francia, Bélxica e Holanda non se pode agardar moito ambiente polas noites.
No seu momento contarei (con cadanseu galería gráfica) que nos pareceu Burdeos, Tours, os castelos do Loira, Orleans, Reims, Brujas (Bélxica), Amsterdam (Holanda), Amiens, Bayeux, praias e ceminterios de Normandía, Monte de S. Michel, Vannes, Carnac, Quiberon, Les Sables d'Olonne, Cognac, Donosti (Euskadi) e Cambre (Galicia) .
Se a alguén lle interesan as fotos dalgún lugar concreto, que as pida, xa que as que porei serán escollidas e con calidade reducida, que senón non hai espacio.
En canto teña todas as fotos comezarei por Burdeos, que merece un apartado para el so.


En esta ocasión no voy a hacer una crítica de la película como de costumbre. Muy posiblemente lo haré en un artículo posterior (la peli se lo merece), pero para esta vez me voy a centrar en responder a una pregunta simple pero compleja: ¿Por qué la gente va en masa a ver El orfanato, y huye en bloque ante otros estrenos españoles? A continuación mis razones, puramente subjetivas como es habitual, pero que comparto con todos para pasar un par de minutos entretenidos.
O mércores 10, o aspirante a presidente do goberno, o señor Rajoy fixo unhas declaracións dun estilo que ata agora só vira ó Rey ou ó caudillo. Nelas decía que el se sentía español e que coñecía a xente que tamén tiña ese sentimento, basicamente. É decir, nada que non se soubese. E o decía en vísperas do festivo nacional. O caso é saber que se pretende con todo este montaxe... conseguir máis votos e crispar a situación? Pode que teña éxito, nun momento da historia en España onde hai un equipo de goberno que non leva ó pe da letra a idea de que "España es así y punto, porque lo dice la Constitución". Eso non gusta, en xeral, á xente deste Estado.
Pero o peor non é eso. A sensación que se quere transmitir é que "los que son como yo y se sienten españoles, son los buenos, los demás son terroristas". Creo que esto non é máis que outro paso na demonización dos nacionalismos (ademáis de intentar meter ó SOE no mesmo saco), e mentres que os que o intentan facer crer non teñan (máis) éxito, non vai pasar nada. As últimas políticas nacionalistas tampouco axudan, e reforzan a posición dos crispadores. En Euskadi, o lehendakari pide facer un referendum para o ano. En catalunya quéimanse fotos do Rey. En Galicia, bueno, en Galicia nada.
De todos xeitos, o lehendakari está no seu dereito de convocar un referendum non vinculante, i en Catalunya os poucos exaltados que queiman a foto dun paisano clave na historia de España (polo visto, clave para ben do pais) non veñen senón a representar o que hai moito tempo que se prantexa pola rúa: a necesidade da continuidade da monarquía, de que uns continúen ocupando un cargo importante por ser fillos de quen son.
Resumindo, que dende o meu punto de vista o señor Rajoy é un oportunista e probablemente o seu mensajito de patriotismo guste, sobre todo na xente máis conservadora do Estado. E ademáis os de ETA poñendo o seu granito de area para crispar máis na súa loita sen sentido.
Espero que o estado da nación esté máis calmado cando volte a ela. Au revoir!!
Vuelve la cultura a Brigantio, para variar un poco. Como siempre, una selección de las obras mas brillantes y magistrales de la historia del arte, en primicia para el disfrute de todos los visitantes de esta página. Pronto, mas.