Fútbol Esta vez as gradas non estiveron cheas de bandeiras de partidos políticos, si non de xente. As bancadas ateigadas de persoas de toda condición e idade preocupadas tan só en animar e arroupar a un equipo de fútbol máxico, de outro planeta, doutra galaxía.
Un cheo absoluto en Riazor como xa fai tempo que que non ocorría convertiu un simple evento deportivo en todo un espectáculo, nunha sinfonía de fútbol brilante e inmortal ante a que moitos quedaron coa boca aberta.
Unha das cabezas pensantes de Brigantio.com, ademais de eu mismo, tivemos o pracer e o privilexio de acudir a esta auténtica festa do deporte o pasado sábado, polo que a continuación paso a relatar un pouco o alí sucedido cunhas cantas fotos e algún que outro video que quedarán como testemuñas desta nova demostración de poderío da selección. Tras o Leer más, coma sempre.
Chegou o momento para a nosa selección. Partido clave hoxe en Riazor. Máis de 30000 ánimas irán a animar ós paisanos asturianos, cataláns ou brasileiros que representan á ROJA. Bueno, á que esta noite será roja, porque o rival tamén o é na maioría das veces que xoga.
En frente á ROJA, a temible Bélxica. Todo un partidazo: o equipo que perdeu 0-2 coa temible EEUU vs o cuarto clasificado dun grupo con potencias como Bosnia ou Estonia. Dende logo merecerá a pena pagar os prezos "populares" de ata 60 euros para ver ese desplegue de figuras. Por se houbera xa poucos alicientes, se se rebusca un pouco nas gradas tamén se poderá atopar á parte galega da selección. Todos os galegos nas gradas. Ese será o importante lugar a ocupar por Diego López na selección.
O espectáculo estará asegurado. Cun pouco de sorte, o representativo Manolo del Bombo deixará a imaxe de ESPAÑA ben alta. Antes de comezar o partido, a cantar os himnos. Bueno, perdón, para cantar un himno hai que saber francés ou holandes ou alemán ("O Belgique, ô mère chérie, A toi nos coeurs, à toi nos bras..."). Pero non preocuparse, para o himno español tamén un se pode poñer a tarear como galo na corte. Para eso temos o "canta con Espe". Véndoo un sinte orgullo de pertencer a esta gran nación.
Pois eso, quería formar parte da festa, neste lugar -Coruña- ideal para un partido da selección. Neste lugar onde por ir a ver a once paisanos galegos xogar ó fútbol es tan nacionalista como por non ir a ver á tomatina. Neste sitio onde está tan mal visto ser rojo como non ser da roja. Neste sitio onde ir a ver á selección galega é un acto político pero ir a ver á selección española é só ir a ver fútbol.
De seguro que a delegación brigantiona que estará no partido fará unha interesante crónica do partido (hai que aproveitar, xa que os estadios galegos non soen ser os elexidos para "vestirse" de vermello e amarelo). Esperemos que esta noite se lembren de sacar fotos onde se vexa como o campo anima ós nosos representantes. En fin, que sorte poder animar a Sergio Ramos.....

Por cuarto ano consecutivo, o Brigantio irá a tomar Sada. Este ano cambia o formato, xa que hai menos equipos pero todo parece indicar que se tratará dun sistema de liguilla. O incremento no precio da inscripción conleva un aumento sustancial tamén no número de partidos. 2 partidos por semana (ou quizais 3) porán a proba a resistencia dos bravos brigantionos. A machada increméntanse tendo en conta que a maioría delas están a disputar o torneo de fútbol sala de Betanzos. Premios de ata 2200 serán un aliciente para manter o ánimo.
A pregunta é que Brigantio nos atoparemos este ano. ¿Será o carismático do primeiro ano, o arrastrado do segundo ou o desafortunado bo equipo do ano pasado? A plantilla está composta por: J (porteiro), Mauro, Valen, Iago, Dani, Manu, Pablo, Moi, Sera, David Bello, Angelito e Tiago. Toda unha garantía para competir por algo. O cuarto ano debe ser o da confirmación. Xa non será sorpresa. Será consolidación.
A continuación a foto dos máis buscados de Brigantio, os xogadores do asalto a Sada 2009
Advertimos de que esta foto pode ferir afectar ás sensibilidade dos espectadores:

Un lance do xogo en Sada
No día en que se escribe esta noticia, cúmplense 7 de anos dunha das xestas futbolísticas da historia do fútbol español. David contra Goliat. Coruña contra Madrid.
Ese día media españa (a españa non branca) era do dépor. Nunca tanta xente disfrutou cos goles branquiazuis. Ese día un rey español lle daba o trofeo a un Ribeirense contra todo pronóstico. A veces o opio do pobo tamén ten moralexa. Que tempos. Que grande.
Miercoles 2 de julio. Cafetería de la Casa de la Cultura de Sada, en plena celebración del sorteo para el campeonato de Fútbol Playa de esa localidad. El grupo rojo tiene ya cinco equipos, sólo queda un hueco por completar, el marcado con el número 16. Nadie lo quiere.
Aun faltan muchos equipos por obtener su lugar en el cuadro. Hay esperanza. Grupo verde. Grupo Blanco. Grupo Azul. El rojo no sale, el 16 no aparece. Y el Brigantio todavía espera su turno.Cada vez más cerca, y no hay forma. Y llega el turno. Bueno, en realidad no. La organización tiene un lapsus y se salta un equipo, para justo pasar a sacar bolita para el Brigantio.
Como no. El 16.

Y lo que en su momento ya parecía malo, revisando datos de otros años se ha convertido en una auténtica pesadilla. Y es que en el grupo Rojo, el Brigantio deberá verselas con:
-Los campeones del año pasado, del anterior, y del anterior a ese, están en el grupo rojo.
- Los cinco rivales de los azules pasaron a octavos el año pasado.
- Tres de ellos estuvieron entre los 5 equipo menos goleados del torneo.
- Tres de los 5 máximos goleadores del torneo pertenece a equipos del grupo rojo.
- Dos equipos del grupo llegaron a semifinales el año pasado.
Mañana, a las 20:45, empezará el show. Brigantio contra todos, Brigantio contra el mundo. En el grupo de la muerte. Y pico.
O luns 7 de xullo ás 20:45 hai unha cita en Sada na que se tratarán de respostar ás seguintes preguntas: ¿Con que nos atoparemos este ano? ¿Seremos o equipo desganado que defraudou o ano pasado ou seremos como aquel equipo debutante que se clasificou para os oitavos contra todo pronóstico hai dous anos?
Pase o pase, será con caras novas e sen algúns dos que fixeron o mellor e o peor nestes dous anos de Brigantio fútbol praia. Así, este ano non contaremos con Bello, Juan M., Álex, Dani ou Argui e daremos a benvida a Tiago, Álex III e (quizáis) ó carismático e polémico Jhota, á espera de ter o visto bo do médico tras unha operación. O resto, pois os de sempre: Valen, Moi, Mauro, Pena, Sera, Angelito e Pablo. Dende logo o hándicap principal á espera da confirmación de Jhota vai a estar en quen ocupe o posto de porteiro. Da actual plantilla, Pena e Pablo ocuparon a portería nalgunha ocasión, con distinta sorte según o partido.
En canto ó grupo que nos tocou, un par de campións de edicións pasadas, outro par de descoñecidos e nós. Estamos no grupo "Rojo", onde os que completan a lista ata chegar ós seis equipos somos Brasukas, Dush/Vagalume, Morrisey, Carcosa, Webplanet e Brigantio.
Os dous primeiros son vellos coñecidos. Ó Brasukas fixémolo sufrir na liguilla o primeiro ano no que xogamos, no que a posteriori o equipo vermellón ocense se convertería en campión. O Dush está na curta lista dos equipos contra os que acadamos a victoria. Dos demáis non sabemos moito que contar, salvo que todos son clásicos do torneo quitando a incógnita "Carcosa".
O calendario (atentos xogadores e seguidores!!) será o seguinte:
Xornada 1 Luns 7 de Xullo
|
20:45 | Morrissey | 4 | 2 | Brigantio |
Xornada 2 Venres 11 de Xullo
|
20:45 | Dush/Vagalume | 3 | 6 | Brigantio |
Xornada 3 Xoves 17 de Xullo
|
20:00 | Brigantio | 1 | 5 | Brasukas |
Xornada 4 Mércores 23 de Xullo
|
20:00 | Brigantio | 3 | 2 | Carcosa |
Xornada 5 Mércores 30 de Xullo
|
20:45 | Webplanet | 5 | 3 | Brigantio |
Que gañe o mellor, a ser posible, o Bringantio.


Grande. Enorme. Somos campeones de Europa. Somos los mejores del continente en donde nació el fútbol, en donde se perfeccionó hasta el extremo, en donde se convirtió en arte. Y lo somos por calidad, por toque, por entrega y por inteligencia. Por ganas, por sentimiento y por corazón.
Nos sacudimos el corsé de los cuartos, de la mala suerte y los complejos, y ahora vemos la luz. Ya sí que de verdad somos un grande mundial, uno de los cocos, el enemigo a batir por las grandes escuadras del planeta. Ya sí que somos un candidato real al triunfo final, y no sólo una nube de humo que se acaba disipando cuando llega la hora de distinguir a los niños de los verdaderos hombres. Ya sí que estamos en lo más alto.
Alegría y felicidad, orgullo. Emoción contenida y no tanto, abrazos, choques de manos y risas. Fuegos artificiales, gritos de júbilo y celebración. Los abuelos con sus nietos, los padres con sus hijos, los unos con los otros y los otros con los unos, todos unidos durante un instante con una fuerza que va mas allá de cualquier entendimiento . Y es que, como diría aquel, el fútbol es así. Y ojalá lo siga siendo para siempre.

Cada vez está más cerca. ya casi se puede tocar con los dedos. El juego de toque de la selección alcanzó ayer su máximo nivel, precisamente en el mejor momento. El dominio ante Rusia, sobre todo en el segundo tiempo, fue insultante, total, monumental.
Da gusto ver las celebraciones en Santiago, A Coruña o Lugo, en Asturias, en Canarias, en Albacete o en Barcelona, o en el Pais Vasco o en Sevilla. Da gusto ver a tanta gente feliz, orgullosa al fin de pertenecer al pais que mejor fútbol despliega a día de hoy en toda Europa. No da de comer, si, pero alimenta.
El domingo toca Alemania, todo un hueso ante el que, sin embargo, España parte como favorita. Quien lo iba a decir hace tan sólo unos meses... Y lo cierto es que la confianza en el equipo es ahora absoluta. Por fin sabemos a lo que jugamos, por fin jugamos a lo que sabemos. Al fin somos un equipo. Y vamos a ganar.