O que parece unha cousa sinxela noutros lugares civilizados, na vetusta brigantio convírtese en toda unha Odisea. Así, buscar un pavillón coa sa intención de  facer algo parecido a fútbol sá con compañeiros de traballo, converteuse nun penoso cúmulo de despropósitos.

No primeiro intento, ainda no mes de xuño, consultouse pola disponibilidade do pavillón municipal (jeje) que dende hai anos está baixo o monopolio de Aquagest. Entón, a empregada "1" puxo cara extraña, case como con medo, cando o paisano se dirixíu a ela comentando que quería alugar o pavillón. Ante o pánico de empregada "1" (a partir de agora "E1") veu o señor do pavillón. Éste, cortou tódalas esperanzas de aluguer, xa que había cursos e non se podía alugar. O paisano, resignado, amañouse como puido e tivo que abandonar o intento de alugar este pavillón. Tódolos demáis pavillóns do pobo son inalugables (a lo menos o paisano nunca sabía de ninguén que os conseguise alugar) a excepción do instituto. Alí, o bedel explicoulle amablemente que neste caso estaban a mercede de outro señor do pavillón (neste caso un coñecido profesor de Educación Física) así que houbo que abandoar tamén esta posibilidade. Finalmente, habería que xogar nalgún pavillón exterior, rezando para que non estivese ocupado e polo tanto non houbese que facer unha triste peligrinación polas pistas descubertas (eso, se non chovía) deste e doutros concellos.

Pero houbo unha segunda pachanga. Esta vez, a convocatoria era para o mes de xullo. Primeiro descartouse a posibilidade do instituto, xa que o amable bedel, felizmente recordado pola xente desta páxina, xa non se atopaba entre nós, e con el íase a posibilidade de alugar o pavillón do instituto de forma sinxela. Despois probouse con San Pantaleón, outro dos pavillóns clásicos. Neste caso, xa non había cursos e o encargado do lugar cominicou a disponibilidade para o día en que pretendíamos xogar. Así de sinxelo. Facía ben o seu traballo. Mirou un calendario e veu que estaba libre. Sen embargo, antes de reservar, decidimos darlle outra oportunidade ao pavillón brigantiono, comezando de novo a Odisea. Esta vez, había un empregado "2" (E2), que puxo a mesma cara que puxera no seu día a empregada "1", se cabe cun pouco máis de sorpresa porque esta vez o empregado era novato e parece que desconocía o concepto de alugar o polideportivo. Ante a ausencia do señor do pavillón, E2 recurríu a outra empregada (E3) que parecía algo máis enterada neste tipo de cousas. Pero non. Despois de dubidar sobre a posibilidade de poder alugar o lugar (a estas alturas o paisano xa comezaba a resultar molesto) o único que fixo foi darlle un papeliño ao paisano (a partir dagora "P") para que chamara ó señor do pavillón e, se tiña o que había que ter, se atrevese a tratar con el directamente. Pero P (que tamén podería ser de "Pesado") insistíu e foi outro día, a ver en persoa ó señor do pavillón (a partir dagora SP) para tratar o tema do aluguer, que se estaba convertendo para P nun casus beli persoal contra aquagest. Así, cal foi a sorpresa de P (que tamén podería ser de "Puteado"), que cando ao acudir alí por terceira vez atopou de novo a E3. Neste caso, E3 dixo que SP estaba de vacacións, co cal P pensou que se remataba toda a esperanza de alugar, que tería que emigrar a concellos lonxanos onde pasaban cousas extrañas, como que alugaban pavillóns cunha soa chamada. Cousas demasiado doadas, aburridas e que non supoñían ningún reto. Pero nese momento, E3, quizáis ante a cara desesperada de P (que tamén podería ser de "Pablo") decidíu que ese día tiñas ganas de traballar e dispúxose a ... chamar a SP!!. P case choraba da emoción pola solidariedade mostrada, do respeto que estaba mostrando E3 hacia un cliente. Tras lidiar un rato co SP, E3 chegou á conclusión que si se podía alugar. Na cabeza de P soaba o Hallelujah de Handel, pero xusto antes de empezar a soar vincherò, E3 dixo que tiña que preguntarlle ós encargados dos clubes se habería cursos no momento en que P pretendía alugar. Polo visto, non había calendario, nin ningún sitio onde se podían ver as reservas, nin ná. Profesionalismo puro ante P (que, por outro lado é socio das instalacións que SP e os E's xestionan tan "eficientemente"). Así que P tería que ir de novo ó día seguinte para ver se estaba a pista libre. Pero saber que se podía alugar xa era todo un logro.

Ó día seguinte P (que tamén podería ser de "Pardillo") acudíu de novo, e esta vez atopouse con un novo pupilo de SP, chamado E4. E4 tamén volveu mirar a P como se estivese tolo cando falou de alugar, xa que polo visto a comunicación entre os distintos "E" non incluía a anécdota do tolo que intentaba alugar o pavillón. Así que... a volver a empezar. De todos xeitos, E4 revisou todos os paneis de información (en forma de post-its) a ver se poñía algo sobre o alugamento, pero nada. P explicoulle que estaba "casi" alugado, pero que E3 ía ver se algún clube tiña o pavillón. E4 pasou directamente a acción chamando ó encargado do clube implicado, averiguando que non estaba reservado. Así que, agora si, por fiiiiin, o pavillón estaba alugado ó razonable precio de 20,53 euros a hora. Unha "ganga", tendo en conta que outros pavillóns da zona valen a metade. Un gran logro do concello deixar as instalación municipais (jeje) nas mans de tan xenerosa cuadrilla.

Quedaban 2 días para o gran día da pachanga, e unha chamada do pavillón fixo que a P se lle xease a sangue pensando que finalmente o pavillón non se podía alugar a instancias de SP ou dalgún amiguete dalgún clube. Pero non. A única pega é que non se podía reservar, así que había que chamar o mesmo día. Buf. P respirou. O hipercomplicado proxecto "pachanga en Betanzos en pavillón cuberto" seguía en pé. Chegado o día (a partir de agora día "D"), P chamou e confirmou (por fin!) que ese día se presentaría con outros voluntariosos 11 homes no pavillón de Betanzos para xogar a un sucedáneo de fútbol sá. Despois de só 4 visitas e 2 chamadas, P conseguía confirmar (esta vez definitivamente) o pavillón para esa mesma tarde.

A media tarde do día D, P presentouse no pavillón con outros 11 homes dispostos a sudar sobre o parquet. Aínda habería un novo susto, porque E5 (si, si, un novo secuaz estaba alí) volveu a poñer cara de medo cando P falou de que estaba reservado o pavillón, medo incrementado se cabe ao ver a P con 11 tíos máis con ganas de descargar adrenalina. Esta vez, gracias ó señor (non a SP, a outro), E4 decidíu que a reserva era o suficientemente importante como para comunicalo mediante un hipertecnolóxico post-it. Cando E5 o víu, calmouse e imprimíu o ticket recollendo os cartos previamente recolectados polos integrantes da pachanga. Pero aí concluíu o seu traballo. Ninguén abríu a porta do pavillón (para entrar, había que entrar polo piso de arriba) o cal deu problemas a algún que outro para entrar á pista, nin ninguén subíu as canastras de baloncesto que impedían a celebración da pachanga con normalidade, nin ninguén se preocupou por acender as luces que iluminaran (falta facía) o camiño ata as porterías. Se o cliente quería xogar con luces e sen canastras, el mismo tería que buscar e manexar os aparellos eléctricos que o permitían. Todo un self-service.

En resumen, P tivo que lidiar con ata 5 "E" que non sabían nin como se procedía para alugar un pavillón, do cal estaban ó cargo, nin tiñan ningún tipo de calendario que permitise saber se estaba libre, nin nada. Unha vergonza para un pavillón municipal (jeje). Pero... a quen lle importa? Ós homes que están ó cargo (os verdadeiros responsables) dálles igual, xa que están ó mando dun monopolio inamobible dende hai anos. Monopolio ó cargo dunhas instalacións públicas que pagamos todos. Unha verdadeira falta de respeto ós usuarios que non sexan amiguetes ou clubes asociados. Eso por non falar de que non hai descontos para aboados ou empadronados en Betanzos (ou quizáis si, pero o "E" de turno non sabía se había). Xa é mala sorte que tódolos "E" estaban empezando cando se intentou alugar o pavillón. Ou estaban empezando, ou como se estivesen, xa que aí parece que o único que ten todo a información é o Señor do pavillón. Ogallá algunha vez haxa un bo servicio de algo nesta vila. Unha vez tiven un sono....