As fotos coas que se abre este artigo, inda que non o pareza, non se corresponden co mesmo acontecimento.Unha delas correspóndense coa chamada festa de "Toro de Cuerda de Gaucín", en Málaga. A outra é dunha localidade galega, e ben galega, non dun concello por ahí na provincia de "La Coruña" dirixido polo PP e onde maltratan os animais. Non, trátase do galeguísimo concello de Allariz, en Ourense.

A verdade é que as diferencias entre as duas fotos non parecen demasiadas, mais aló dos edificios que si que son distintos.¿E a que ven esta entrada? Pois a que me pareceu canto menos curioso que cando para algúns os galegos non temos nada que ver co resto de España, resulta que na outra punta da peninsula atopamos semellanzas deste calibre. Para que ninguén me poida acusar de modificar as imaxes, tomeinas prestadas de aquí e de aquí.

Este ano as estas alturas esta páxina informaba da salvación in extremis do equido de fútbol de Betanzos (que non de xente de Betanzos). Sen embargo o domingo 18 de maio o Betanzos consumou o seu descenso a Rexional Preferente Norte. Non puido ser a 15ª temporada consecutiva do Betanzos en terceira. Tamén se confirmou o descenso do Ourense a terceira, co cal non hai rebote posible para manter a categoría. Atrás quedan os anos dourados onde se xogaba por un posto en segunda B.

A ver se para o ano podemos da a noticia do ascenso, e oxalá sexa con xente da casa, que haberla haila e, polo visto, non é peor da que había, xa que para descender, vale calquera.

Como curiosidade decir que o mitico Compostela que estivo nos anos 90 en primeira división, chegando a ser subcampión de inverno, ascende 3ª división.

Hacía tiempo que no escribíamos sobre cine en Brigantio, y ya tocaba, o sea, ya tocó. En esta ocasión comentaré un estreno de hace unos meses, que no pude ver en su momento en el cine como hubiese querido por motivos varios y que ahora he podido catar por fin.

Cloverfield (o Monstruoso en el menos glamouroso y además destripante título español) cuenta la historia de un grupo de amigos que, en medio de una fiesta, son sorprendidos por una especie de ataque a gran escala en su ciudad, que por supuesto es Nueva York. A partir de ahí, la camara destinada a documentar el evento lúdico festivo se convierte en testigo de una huída primero y misión de rescate después en medio de la amenaza apocalíptica que se cierne sobre todos los habitantes de la gran manchana, digo manzana. Despues del Leer más... , más.

Pues sí. Ya está aquí el nuevo evento-propuesta de Brigantio.com que, tal como sucedió con Gigoló 2007, esperamos que haga correr ríos y ríos de tinta en estas próximas fechas.

Se trata de "Operación Fracaso 2008", un concurso que, según las estimaciones previstas, podría celebrarse en el primer evento estival, la ya tradicional PATACADA organizada por Pablo Seoane, y que además este año supondrá la celebración del primer aniversario de Brigantio.com

Pincha en "Leer más" para conocer las primeras pinceladas de este concurso

O próximo 15 de maio, fará un ano a primeira noticia de Brigantio.com. Nela se falaba da inminente II Patacada. Ainda que Brigantio naceu como unha forma de ter decentemente aloxadas as páxinas do triunvirato creador , é decir, Conse-Conxegal-Lbdm, finalmente decidíuse unificar as forzas creativas para dar lugar a esta páxina, que crece día tras día.

Ainda que ó principio estaba pensada para informar sobre os actos da xente máis próxima, tras ir pasando o tempo fóronse abarcando máis temas e se acadou unha miniuniversalidade coa que en principio non contábamos. A verdade é que botando a vista atrás vese que pasaron moitas cousas: eleccións, festas, viaxes, críticas negativas, positivas, e xa no máis persoal, celebración de actos, novas parellas, novos matrimonios, cada vez menos solteiros.....

En fin, que para celebralo haberá que facer a III patacada, onde espero ver á xente brigantio, no acto que ano tras ano vai collendo solera e que marca o inicio estival de celebración de actos.

Para darlle unha pequena homenaxe á páxina, a continuación repaso as 5 noticias máis vistas ata agora, comentando cada unha delas. Se queres ver o "top 5", pulsa "Leer Más".

Ainda que quedaban aínda varios días de viaxe, prefirín resumilos nunha última noticia e galería de fotos (na sección "De Bretaña a Galicia", en "viaxes", coas típicas subseccións de "lugares" e de "viaxantes"). Esos últimos días pasáronse rápidos, entre o cansancio acumulado e a tristeza por finiquitar a viaxe, esa viaxe que naceu un día na cabeza de Sergio, para despois cocela un día no Lanzós (ó principio íamos ir a Alemaña!!) e finalmente planificada ó longo de varios meses.

Neste último tramo, o día 11º saímos ata Carnac (en idioma bretón, Karnag). Pasamos a mañá vendo os aliñamentos de rocas, bastante impresionante, pero monótono. Despois fumos ata a península de Quiberon, e hacia a vila co mesmo nome (en bretón Kiberen). Comimos nun descampado de volta da vila e tiramos hacia St. Nazaire (tiñamos a opción de ir a Nantes, pero decidimos non ir máis a grandes cidades). Como non nos convencía para durmir alí, pasamos por varias vilas (Savernay, St. Etienne de Montuic...), sendo ese día o maior tute en coche. En "La Roche" non atopamos nada, e finalmente pernoctamos en "Les Sables D'Olonne" (91€ o hotel), do que pouco máis podo decir dela que ela unha vila con porto e mar, tipo Coruña. Ceamos nunha "crepería de Bretaña" por 51 €. Ó día seguinte saimos da bretaña e collimos rumbo a Cognac.

Cognac: Último día en Francia

Ó chegar a Cognac, medios famélicos (xa  pasaba un rato da hora de comer), fumos a comer a un lugar onde servían Omelette francesas (ainda que non estou seguro se alguén as chegou a pedir...). Nesta vila tivemos unha ardua tarea de búsqueda de hotel, que nos fixo andar moito máis do que quixéramos. Finalmente atopamos un por 101 € (dúas camas de matrimonio -outra vez!-, nas que a repartición era bastante obvia...), o récord en aloxamento de toda a viaxe. Ceamos en "L Coq d'or" apurando o último día para tomar comida típica francesa (70 €). Alí tomamos todas as partes imaxinables dun pato no seu formato machacado e varios tipos de carne. Ó día seguinte, estaríamos en Donosti.

Día 13: Au revoir, Francia

Saímos ás 8 dirección Burdeaux e polo camiño paramos en Pons a almorzar. Ás 14 aproximadamente estábamos en Donosti.  Atopamos sen problema aloxamento no albergue "La Sirena" (tirado de precio, 12,7 euros per capita) despois de barallar varios hoteis (moi caros). Comemos nun telepizza (30 euros). Despois fumos coñecer á cidade na que nos sorprende moi gratamente a visión nocturna da Contxa. Cuns txocolates e unhas tapas na parte antiga da cidade acaba a nosa expedición pola cidade. Como o albergue tiña toque de queda ás 2, decidimos que como nos esperaba unha longa viaxe o mellor era ir a durmir.

Día 14: Volta a casa

Este último día levantámonos cedo (sobre as 7) para poder estar en Galicia na tarde-noite. Agardávanos un día na estrada. Paramos a comer un rato antes de León (nun pobo que levaba a palabra "mula" non seu nome, é o único que teño anotado...). Ás 19 horas estábamos deixando a Estelilla en Cambre, sendo Yelina o noso primeiro contacto cun/cunha galego/a en varios días. Unha vez en Betanzos, o único que faltaba era quedar para o día seguinte para lavar o coche.

Gracias ó apoio e ata a seguinte viaxe

En fin, só queda por decir que agradezo o seguimento de moita xente que me comentaba os distintos capítulos e as distintas galerías. Está ben saber que a lo menos alguén lle saca partido a todo esto. Gracias e vémonos na próximas viaxes.

En este articulo comentaremos, apartándonos un poco del estilo cacahuetil, uno de esos locales con encanto a los que siempre apetece visitar de cuando en vez. Se trata de Pizza Miño, local de ocio y disfrute que, como bien indica su propio nombre, tiene pizzas y está en la vecina localidad de Miño. Como siempre, tras el Leer Mas... toda la información del garito, incluyendo su menú con precios, su localización y por supuesto la opinión puramente subjetiva de este que escribe.

Hoxe en día está de moda promocionar o transporte público (felizmente). Falamos de autobuses, metro lixeiro, tren de cercanías, ave....

Queríame centrar no tren. En que desaproveitado está tal transporte. Eu son usuario del sempre que poido, i é unha auténtica gozada poderse poñer en Elviña dende Betanzos en media hora escasa e por 1,90 euros (con desconto coa tarxeta universitaria). Comodidade e seguridad que non dá ningún outro transporte entre a vila e a cidade (¿alguén recorda a algún morto ou ferido por accidente de tren nese traxecto?). Ademáis hai todo o sitio que se queira, xa que raramente te atoparás (dependendo da hora) máis de 10 persoas en todo o vagón-tren. A pregunta é... ¿por que non se utiliza máis este maravilloso medio? Ó meu modesto entender hai varios motivos, dende sociolóxicos ata económicos.

En primeiro lugar, estamos nunha sociedade onde os mozos teñen que ter coche si ou si. Se un non ten coche é pouco menos que un marxinado social. Non vou negar a utilidade dun coche en Galicia, onde estamos tan "desperdigados", pero o problema é que un non vai da sala de estar á cociña en  coche porque colle na casa. Outro motivo está no propio medio. O outro día comprobei (e foi realmente o que me motivou a escribir este artigo-refrexión) que vale o mesmo o billete de tren de Betanzos a Coruña que de Betanzos a Ferrol. Así, como soa. 2,60 euros tanto se te vas hacia Ferrol (por estrada uns 40 km.) como se vas á Coruña, que pola estrada está á metade de distancia. 

Se a todo eso se lle suma a proximidade para case tódolos betanceiros da "céntrica" parada do bus en comparación coa do tren e a aparición (felizmente) da tarxeta metropolitana, fai que o tren quede relegado a un segundísimo plano.

É certo que a xente é reticente a darlle unha oportunidade ó tren, pero éste debe de facerse máis atractivo (baixar precios, aumentar horarios -a partir das 20:30, a única opción é o bus-,...). Ademáis xa demostrou a súa funcionalidade en momentos críticos para o transporte por estrada (rotura da ponte das Pías, folga de buses, etc).

Nada máis, só que agora poderei ir un pouco máis tranquilo (ademáis de comodísimo) a próxima vez que colla un tren para Elviña, xa que sei que fixen algo para compartir ese maravilloso (o mellor para min) medio de transporte.

Na foto, a última vez que se encheu a estación de Betanzos para coller un tren. 

Esta vez Xuliña foi a culpable. A culpable de que nos volvéramos a reunir. O motivo, pois un pouco de todo: que se cumpríu anos, que se se vai á Perú, etc. Sempre dá gusto ver ós colegas que hai meses que non ves (si, si, meses!!) para preguntar que tal lle vai á xente. E para que o acto quede rexistrado, pois poñemos esta pequena noticia, para que a xente non Brigantio saiba quen é a xente Brigantio, pola que vale a pena meter as noticias de vez en cando porque sabes que estarán aí para leelas e comentalas. Para esa xente, esta pequena homenaxe.

Na foto estamos:

Juan M (nivel superior), Xeme 1, Alexito, Jasava co seu "primo", Raquel, Loreto, Laura e Izaro (nivel medio) e Pablo, Xuliña, Loreniña, Richard e María (nivel inferior)