Anteriormente, deixamos a vía da prata en Grimaldo. Este camiño a Santiago está dando máis problemas para ser completado que o do Norte, que foi dunha tacada. Así, a falta de tempo para facer o tramo que faltaba (desplazamento a Grimaldo, moitos días de traxecto....) o máis cómodo resultaba facer o tramo máis próximo posible: o derradeiro. Por eso un coñecido reporteiro desta casa colleu a mochila e foi, cuan Labordeta, Kung Fu ou outros coñecidos viaxeiros, á búsqueda do que nos pode ofrecer este camiño que temos aquí ó lado. Comeza a aventura na bonita vila de Allariz e remata na cidade de Santiago. Se queredes ver como foi a grosso modo, a pulsar en "Leer Más".

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01687.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01687.JPG, , center}   

Homenaxe ó boi na vila de Allariz

Etapa 1, martes 31: Allariz-Ourense (20 km) 

Tras chegar a Allariz dende Betanzos en 5 horas e media e non morrer no intento (2 buses e 1 tren...), o primeiro que fixen foi dirixirme á oficina de información que está xusto onde para o bus. Alí, o amable encargado proveeume de mapas que me ían servir para solucionar a miña vida os vindeiros 3 días. Enseguida comín no parque que había pegado e comecei a tirar as primeiras fotos.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01679.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01679.JPG, , center}    

Parque onde comín. Precioso recunchó á beira do río 

A continuación era obrigada a visita do pobo, do bonito pobo. Os seus restos de murallas, as súas vetustas igrexas, as súas estreitas rúas, as súas micro aldeas interiores... mellor velo, sentilo e recorrelo, pero por se sirve de axuda, botei unhas fotiños para tratar de retratalo.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01683.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01683.JPG, , center}   

Casas antigas e restos de muro da cidade 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01684.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01684.JPG, , center}  

Paseando nalgunha parte da vila

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01687.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01687.JPG, , center}  

Os bois partícipes dunha das súas maiores festas 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01691.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01691.JPG, , center} 

De repente... aldea

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01695.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01695.JPG, , center}   

Esquerda ou dereita?? É o mesmo: sempre fermoso

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01701.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01701.JPG, , center}    

Rúa hacia a praza Maior 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01702.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01702.JPG, , center}   

Unha das súas igrexas (ainda que o pareza, non é Sta. María en Betanzos)

Pero despois de tratar de ver o principal da vila (os museos e detalles quedarán para outra visita con máis tempo), era momento de lanzarse á Rúa Vilanova para cruzar o río Arnoia e comezar a aventura.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01704.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01704.JPG, , center}    

Río do que disfrutan os Alaricanos, lendo na beira, bañándose, etc

Allariz está a uns 130 km de Santiago, máis que suficiente para pedir a Compostela.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01706.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01706.JPG, , center}   

Dentro duns 130 km, chegaremos a destino

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01711.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01711.JPG, , center}   

Monte calmo durante km e km, só cortado por algunha que outra aldea

As aldeas non era o único vetusto que se atopaba durante o camiño, tamén marabillosas reliquias que aparecían nalgunha aldea tras saír do medio do monte.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01713.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01713.JPG, , center}   

"Precauchiooon, amigo conductor"

Cansancio, calor, sede, fame...?? Que é o peor?? Pois sinceiramente esta vez, non foi ningunha desas cousas. Esta vez foron... as mini-moscas!! Convertiron nun auténtico pesadelo pasar entre as sombras dos carballos. Cada un tomaba medidas como correspondía para non rematar sendo o particular Señor das Moscas do lugar.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01716.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01716.JPG, , center}    

"Pablo de Arabia", protexéndose das temibles moscas

Como o camiño é moi longo, é bastante probable que un se atope cousas ben curiosas, como por exemplo, este criadeiro (?) de periquitos.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01723.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01723.JPG, , center}   

Vaia galiñas máis raras tiñan nesta aldea...

Xa chegando a Ourense, as casas eran máis señoriais e as aldeas mellor conservadas. Os camiños polo monte empezaban a escasear.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01725.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01725.JPG, , center}  

Un exemplo de aldea semiourensana 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01726.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01726.JPG, , center}

Ao fondo, o "forno" Ourense

Tras baixar hacia un polígono e atravesalo, busquei o albergue. Tratábase dunha antiga edificación preto do centro, en San Francisco, pegada a un ceminterio. Dende a seguinte foto pódense ver as "marabillosas" vistas da ventana da habitación. 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01729.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01729.JPG, , center}    

Espiando ós veciños

Fachada do albergue 

Obviamente había que facer unha visita obrigada por Ourense, e mentres buscaba onde cear ata o toque de queda do albergue (22:00), optei por sacar unhas fotos...

 ...da catedral de día...

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01732.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01732.JPG, , center}    

...das termas...

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01734.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01734.JPG, , center}   

....e da catedral de noite. 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01738.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01738.JPG, , center}    

Tras unha cea lixeiriña nun retaurante de Ourense (sobre 10 euros), só quedaba intentar durmir algo para saír cedo a facer o "2 en 1" de etapas que me ía facer ó día seguinte. O calor case non mo permite, creo que poucas veces sufrín semellantes temperaturas ó longo de toda a noite. Ademáis, as cinzas (e cheiro) dun incendio dalgún monte próximo facía que me sentise como nun auténtico forno.

Etapa 2, mércores 1: Ourense-Castro de Dozón (40 km)  

Para sair de Ourense, non abundan as indicacións, ou a lo menos non de noite, ás 7 da mañá. O máis lóxico é buscar a ponte romana e dende alí seguir o camiño xa debidamente indicado. A partir daí, toca subir e subir, ata Cudeiro, dende onde parei a sacar algunha foto.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01741.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01741.JPG, , center}   

Outra vez, Ourense "aí abaixo"

Coas moscas algo menos pesadas, volvíamos a coller monte. O camiño montesino, repetido ó do tramo anterior.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01742.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01742.JPG, , center}  

Hábitat natural de trasnos e meigas

A continuación, ata Casasnovas, hai un tramo grande de estrada que coincide co camiño. A medio día cheguei a Cea, suposto fin de etapa, para degustar o seu famoso pan. Sen embargo, os únicos bocatas que podían ofrecer nunha tenda eran con pan... bimbo. (xa tiñan agotado o pan de Cea) Como era demasiado cedo para comer de prato, aceptei o bimbosos manxares e seguín andando un rato.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01746.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01746.JPG, , center} 

Cea segue a fermosa liña dos pobos ourensanos

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01748.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01748.JPG, , center}   

Famosa fonte do centro de Cea

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01750.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01750.JPG, , center}   

A saída de Cea ata Dozón alónxase de calquer atisbo de estrada

Corraborei que fora unha feliz idea a de comer no medio do camiño, atopando un banco natural e en tranquilidade plena estre esquíos e bichos diversos (só un peregrino se cruzou no preto de 3 cuartos de hora que estiven parado). Ata puiden botar unha sonequiña.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01751.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01751.JPG, , center}  

Comida á saída de Cea

De postre? Pois menú variado: mazás, amorodos e incluso algunha uviña roubada dalgunha viña rebelde saída dos muros dalgunha horta.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01752.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01752.JPG, , center}   

"Golosinas" da natureza

A etapa que quedaba era dura, non só polo empinado do camiño, senón polo seu irregular firme. Dende logo, tramo totalmente impracticable en bici, a lo menos o comprendido entre Cea e Dozón.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01753.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01753.JPG, , center}    

Exemplo dos "adoquíns" do camiño

Ó saír de Cea había dúas alternativas: a corta e "doada" ou a longa e "difícil". Eso si a "difícil" pasaba polo mosteiro de Oseira. Despois de que un veciño de casasnovas de orixe... granadino (!) me recomendase que pasase polo monasterio, non o pensei. A pesar de que estaba pechado cando pasei, merece a pena pasar e velo.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01755.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01755.JPG, , center}   

Montes ourensás

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01757.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01757.JPG, , center}    

Mosteiro de Oseira

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01759.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01759.JPG, , center}   

Saíndo do Mosteiro de Oseira 

Realmente é bastante duro saír de Oseira. Hai uns bares para repoñer líquidos preto do mosteiro, así que o camiño se colle con gañas. Mostro un exemplo de trazado "oseirense".

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01760.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01760.JPG, , center}    

Camiño empedrado-empinado

Como sempre, algunha curiosidade máis antes de chegar a destino, como mostro na foto. Eso sí, cando cheguei a Dozón había raios e tronos, pero afortunadamente non choveu.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01761.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01761.JPG, , center}   

Pitiños preto de Dozón 

Finalmente, tras unha maratoniana xornada onde me recorrín aproximadamente 40 km, cheguei o albergue da tranquila vila de Castro do Dozón. Alí xa me atopei ós primeiros peregrinos cos que convivín este par de días.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01762.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01762.JPG, , center} 

Albergue de Dozón 

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01763.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01763.JPG, , center}   

Corazón de Dozón

Etapa 3, xoves 2: Castro de Dozón- Silleda (27 km)   

Como tódolas mañás na Galicia profunda, ó levantarme o único que vin cando saín foi o que mostra a foto, néboa e oscuridade. Outra vez fun camiñando so. Afortunadamente este primeiro tramo transcorría por estrada e non había risco de perderse. Simplemente había que andar con coidado con posibles conductores despistados.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01764.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01764.JPG, , center}    

"Peregrinos en la niebla"

Non faltaron en este tramo as camiñadas polos montes cheos de carballos. Tamén en este tramo había que sortear distintos tramos de autoestrada e de vías dese marabilloso tren que xa tería que estar acabado con nome desa especie do reino animal cuxos compoñentes soen voar.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01765.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01765.JPG, , center}   

De novo, máis monte 

Un non deixa de atopar cousas curiosas, como cruces insertardos nos ferruxes que impiden a entrada na autoestrada. Dende logo non é moi boa a sensación cando de repente unha persona (normal) se atopa con semellante panorama sectario.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01766.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01766.JPG, , center}    

Estraño homenaxe

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01767.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01767.JPG, , center}   

Niño do AVE

Xa un  pouco antes de chegar a Silleda, podíase ver como se estaba a grabar unha película (ou serie, ou documental... cada peregrino traía a súa versión). A imaxe non é boa, había cabalos, carruaxes... e atractivas actrices.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01769.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01769.JPG, , center}  

Grabación (borrosa) de película 

Despois dunha dura camiñata, cheguei ó albergue de Silleda, que era unha antiga residencia de estudiantes. Alí foron chegando os peregrín de Dozón; mentres, o peregrín  Máximo amenizaba a miña espera contándome as súas peregrinacións, entre elas, unha a Xerusalén. Curiosamente había unha habitación de nove prazas, e digo curiosamente porque os peregríns que fixéramos piña éramos nove. Cóusas do camiño...

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01771.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01771.JPG, , center}   

Centro de Silleda 

Como recordo quedará a foto de xente procedente dende Valencia a Galicia, pasando por Castela León. O tipo de peregrín é moi diferente ó que nos atopamos ó principio da vía da prata, con máis xente nacional e menos extranxeiro. Afortunadamente a xente coa que me atopei esta vez era dun tipo de xente máis dada para amenizar este tipo de viaxes.Algúns deles, convertidos no comunmente chamado "anxo do camiño", como  o informático Rafa, que me invitou a achegarme ó grupiño para pasar uns bos ratos.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01772.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01772.JPG, , center}    

Os "nove" de Maxi

Antes de cear, a visita ós restos dun castro próximo a Silleda amenizou a tarde. Quedará para o recordo toda esa xente "tomando" o castro. Ó dia seguinte eles quedarían no albergue de Outeiro, no concello de Vedra. Eu chegaría a Santiago.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01775.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01775.JPG, , center}   

"Lost" versión Silleda

Etapa 4, venres 3: Silleda-Compostela (40 km)    

Para chegar a tempo á capital e andar por alí con calma, decidín saír en canto espertei, antes das 7 da mañá. Obviamente entre a néboa e a noite, a visión non era moita.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01776.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01776.JPG, , center}  

Esto era o que se podía ver pola mañá.... nada

Canto máis me achegaba á provincia da Coruña, menos eran os montes de carballos e comezaban a aparecer piñeiros e, sobre todo, eucaliptos. As obras do AVE seguían saíndome ó paso canto máis preto estábamos de Santiago. No límite de provincias, estaba a impresionante ponte sobre o río Ulla.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01779.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01779.JPG, , center}

A ponte sobre o río Ulla, creo que romana 

A pesar de que o xeonllo dereito se comezou a cargar e os pes a estropearse máis e máis, o último tramo ata Santiago fíxose ameno gracias á conversa cun "anxo do camiño" que apareceu de repente, como para dar folgos para chegar á catedral. A amiga Celia (tamén cos seus problemas físicos) fixo de catalizador no último tramo. Xa chegando, retratámonos coas aforas de Santiago de fondo.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01780.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01780.JPG, , center}    

Vislumbrando Santiago coa señorita Celia

Outro dos meus "anxos" foi un pau-bastón que collín ó pouco de saír de Allariz. Un gran apoio en tódolos sentidos para o peregrino que vai só. Como decía Máximo "para el que va solo, el bastón es un amigo". Toda a razón. Un antídote contra costas, cans e maleza. Na foto "despedíndome" del, apunto de "ceibalo" nas augas do Sar.

{mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01781.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01781.JPG, , center}   

No Sar, ofrecéndolle o meu bastón ó río (depois de case 130 km xuntos!)

A ledicia de chegar a destino, refrexada na cara dos peregrinos, é común cando se xa pode vislumbrar a catedral.

 {mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01785.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01785.JPG, , center}     

Peregrinos coa catedral de fondo 

E xa no Obradoiro, cada un o vive á súa maneira, normalmente saboreando o momento.

{mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01786.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01786.JPG, , center}   

Celia estupefacta no Obradoiro

{mosthumbviewer: images/stories/allariz_santiago_caminho/grandes/DSC01787.JPG, images/stories/allariz_santiago_caminho/miniaturas/DSC01787.JPG, , center}   

Pablo e a "súa" catedral... outra vez