Política Política local Historia de Brigantio 
Fai moito tempo atrás, nunha lonxana vila dun lonxano país, tivo lugar un feito que a moitos deixou coa boca aberta. O monarca que dominara a cidade durante séculos con man de ferro foi derrotado e derrocado por un grupo de xente heteroxéneo e de humilde estrato, por campesiños, por costureiras e por afiadores. Todos eles xuntos, coa única forza da ilusión, conseguiron o que nin os mais vellos do lugar crian posible: cambiar as cousas. (Segue tras o Leer mas...)
Por desgracia para eles, o grupo de xente heteroxéneo e de humilde estrato carecía dos coñecementos e a capacidade para gobernar unha cidade tan enorme eles sos. Falaron entón cos antigos amigos do antigo rei, para pedirlles axuda toda vez que o vello xefe era xa auga pasada, pero os antigos amigos do antigo rei dixeron que non. Enfurruñados ainda por ver ó seu lider escapar da cidade nun carro de bois, non quixeron saber nada nin do pobo nin do ben dos seus habitantes, e pecharon a porta a calquera acordo. Así que o grupo heteroxéneo e de humilde estrato tivo que seguir á procura doutras persoas ás que lles ofrecer o goberno.
Atoparon entón a un pequeno corro de xente, que os miraba con desconfianza dende a distancia coma un raposo resabiado, cun certo aquel de envexa. Os do corro eran xente letrada e responsable, que incluso axudaran a gobernar ó vello rei nalgún tempo, pero que sen embargo agora eran poucos para mandar nunha vila tan grande. E como queira que tampouco lles tiñan especial aprecio ós do grupo de xente heteroxeneo e de humilde estrato, estes tiveron que seguir o seu camiño á procura de alguén que os axudara dunha vez por todas a dirixir aquela grande cidade.
De pronto un día, na porta do humilde alpendre onde os humildes se reunían, restalaron dous estacazos. E cando a porta se abríu cun rechío, un brilo cegador o encheu de súpeto todo. Unha claridade mais pura ca dó mais grande sol de verán atravesou os ocos do tellado, as xanelas a medio pechar, as fendas das paredes. E tras uns segundos eternos, nos que os heteroxeneos e humildes cidadans tiveron que mesmo agachar os ollos tralas mans, o fulgor cesou.
Apareceu entón unha corte real composta por cuarenta e nove paxes, cen gardas, dez conselleiros, dous axudantes reais e un can con traxe. E entre todos eles, destacando como a única flor nun deserto, apareceu ela. A raiña.
«Os vengo traer un mensaje de paz», dixo entón a susodita co mellor dos seus sorrisos e mandando calar o can. Os membros do grupo de xente heteroxeneo e de baixo estrato sentíronse pronto importantes, enchidos coma un paporrubio. O destino da cidade estaba nas suas mans, e ata a mesma raiña quería ter tratos con eles.
Así que tampouco o pensaron moito, toda vez que ninguén mais parecía querer gobernar, e deixaron que a raiña tomase o poder. «Pero estaremoste a viaxiar!», avisarona sen embargo. E é que ó grupo de xente heteroxeneo de humilde estrato o que mais lle importaba era a vila, os seus veciños, e non estaban dispostos a que ninguén os volvese mangonear como nos séculos escuros pasados.
Na mentres os nenos da vila seguían a estar sin escola, e non había nin catro moeadas para facer ningunha actividade cultural, a raiña empezou a crear novas festas na cidade e a descoidar o demais. Os carros volveron atascar as estreitas ruas, e a xente comezou a se fartar.
O grupo de xente heteroxéneo e de humilde estrato dixo entón que aquelo non podía seguir así, e que eles mesmos, inda que sabían das suas limitación, entrarían tamén a mandar no castelo. Desta forma, tres foron os elexidos para se meter na corte real: unha mestra que aportaría a sua sabiduría, un home de forte caracter para aportar a sua fortaleza e o mesmísimo xefe do grupo que aportaría...a sua candidatura ó trono real.
E así quedou. De novo. Coa nova xente o goberno pareceu mellorar durante un tempo, empezaronse a facer cousas e a deixar de lado outras, e en xeral os cidadans tiveron a impresión de que a raiña xa non mandaba tanto coma antes. O cal, como despois se vería, non era mais cunha falsa ilusión. Dende as sombras mais escuras e tupidas a raiña seguía a facer e desfacer ó seu antollo, escapando sempre das queixas da xente heteroxenea e de humilde estrato con boas palabras sempre valeiras. Ninguén era quen de parar as suas ensoñacións, os seus desexos de transformar a vila nunha distinta, oriental, digna da escola italiana de mestres constructores.
Os tres embaixadores que o grupo de xente heteroxéneo enviara ó castelo real comezaban incluso a mesturarse cada vez mais coa corte real, e xa era difícil siquera diferencialos. O pintor real tiña o dobre de traballo, xa que agora debía pintar non so a raiña en pose triunfal subida nun pony, sinon que tamén debía facer o mesmo co xefe do grupo heteroxeneo inda que eso si, subido este nun corcel mais espigado. E á xente comezou a non gustarlle.
Ata algunhas das propias persoas heteroxéneas e de humilde estrato se fartaron da actitude dos seus enviados, e inda que seguiron sendo heteroxéneas e algunhas humildes pola sua conta, deixaron de pertencer o grupo. Nas rúas as persoas recibían ós membros da corte real con apupos e, en ocasións, mesmo lanzandolles ovos e tomates podres. Pero todo era igual.
A raiña seguía na sua teima de ser a única que decidise o que se podía facer ou non na vila, o que se tiña que facer ou desfacer. E os enviados do grupo heteroxéneo cada vez mais homoxéneo e de cada vez menos humilde estrato, tampouco facían maís que seguirlle o conto á xefa de todo, sair retratados con ela en todo canto cadro se pintaba na corte e, de vez en cando e eso sí coa boca pequena, reclamar que o tesouro real no se agachase debaixo da cama da susodita e se puxera á vista de todos.
Pasaron mais e mais días, mais e mais meses nos que se fixo pouco do que os cidadáns querían e moito do que ninguén pedira. E de súpeto, cando xa todo o mundo se parecia ter resignado á situación, de novo todo mudou.
O grupo de xente heteroxéneo cada vez mais homoxéneo e de estrato menos humilde decidiu voltar ás suas orixes, ó humilde alpendre do que moitos dicían que non tiñan que ter saido, e olvidarse para sempre da raiña e os seus mangoneos. Ninguén agardaba a nova, e ata á mesma mandamais a colleu a pe cambiado. De novo estaba ela soa, de novo tiña a vía libre de atrancos para facer e desfacer o seu antollo. Os ollos se lle iluminaron entón ante a visión dun futuro esplendoroso da vila, unha vila onde non se puxera o sol, onde as vellas tabernas se convertisen e xoias da arquitectura, onde os vendedores de verdura tivesen unha arca na que se meter os días de chuvia, onde non se lese un libro pero a xente puidese papar ata reventar e beber bo viño da terra. A mellor vila do mundo.
O que pasou despois, como se soe decir, é outra historia. Que de seguro merecerá ser contada, por suposto.
| Comentarios |
|
15-5-09
Había unha vez un feudo onde o señor do lugar, canso de tanta dedicación, decidiu delegar gran parte das súas funcións nun administrador fiel que conseguiu moi boas colleitas nuns anos especialmente fértiles.
Un bo día, o señor, precisou contraer matrimonio cunha aguerrida rapaza . Como xa non estaba para lerias non foi quen de aturar as ansias da súa parella de gobernar , e pronto xurdiron os celos do fiel administrador que se aferraba a ser o mandamáis.
Os anos de desmesura anterior, unido a unhas colleitas ruinosas levaron a este matrimonio á ruína. O administrador impávido viu como o feudo caeu en mans da inimiga do seu señor, apoiada para a ocasión por uns plebeios.
A nova señora sorprendeu a todos mantendo o mesmo administrador, pensando que collería para ela as mesmas colleitas de antano. Pero esas terras fértiles non daban froito e o desconcerto e a añoranza do antigo señor se abrían paso entre o pobo.
A señora fixo entón unha alianza cos plebeios para que lle axudasen a atender as terras, xa que eles estaban moito máis preto dos labregos.
Naquel tempo apareceu polo lugar un trobador que se dedicaba a cantar advertindo todo o que observaba, a música era pegadiza e a letra un canto a transparencia. Os plebeios facían súas as cancións e llas cantaban á señora. Ó administrador non escoitaba de bo grado.
Un bo día, o trobador, construíu unha peza memorable e moi edificante que chegou o corazón e as entrañas dos plebeios. Pero a letra lle queimaba a algúns polo que non o deixaron seguir cantando, e o calaron para sempre.
Foi entón cando os plebeios colleron o relevo e cantaron con máis forza o que non se quería escoitar.
Moraleja:
