Abstivéronse carnívoros. O único vermello na velada foron os tomates. A velada transcurríu nunha noite meiga, propia de magosto, con vento e auga otoñais que provocaban que se agradecese aínda máis o calor da lareira. Era como un aquelarre de meigas, pero se aquelarre e sen meigas. Unha luz nunha ventá no medio do monte. Nada facía presaxiar que o único que se estaba facendo alí dentro era una cea... vexetariana. En "Leer Más" mostramos parte de menú e como se pode facer unha excelente velada sen ter ó señor churrasco de convidado indispensable.

Vexetais "agardando" á súa hamburguesa... vexetal

Ainda que me vou a deixar moitos nomes "técnicos" polo camiño, vou tratar de explicar que era cada cousa que degustamos. 

Para empezar, algas e unha ensalada de setas e champiñóns. As algas tiñan un sabor interesante marcado polo seu característico gusto marítimo, e unha textura dura que as fan inconfundibles ó lado de outras verduras típicas terrestres. A ensalada de seta se champiñóns, rica para quen lle guste éste tipo de manxar.

Ensalada de setas e champiñons, e algas

Para rematar cos aperitivos, había paté de champiñóns, con sabor sorprendentemente parecido a calquer paté coñecido, pero sen ter que machacarlle o fígado previamente a ningún animal. Como prato estrela dos aperitivos, destacar a empanada de berberechos "Estela", onde os bivalvos foron sutilmente sustituídos por algo máis verde, como por exemplo, algas (o que non lle restaba sabor, simplemente era... diferente). 

Paté en primeiro plano, e a rica rica empanada

Despos dos aperitivos, viña o prato forte, as hamburguesas vexetais. Mentres, había que ir preparando a parrilla, e a xente pasaba o tempo.

Por primeira vez, esta parrilla non remataría chea de grasa

Bo ambiente, retratado por Javi (interesante coleta de Juan....)

Quedaban as hamburguesas. Por aspecto e textura, non hai diferencia coas "clásicas". Sen embargo o sabor si é lixeiramente diferente, eu diría que as vexetais teñen un sabor menos forte (o que fai que se noten máis os demáis ingredientes, como o tomate), pero dende logo son moito menos pesadas para o corpo, podendo comer varias sen problemas. Nembargantes, o precio é bastante máis elevado que o de unha hamburguesa animal, da orde do dobre de cara. Aquí deixo unha mostra da parrilla no momento de facelas.

Ainda que pareza mentira, a única carne que hai na foto está no brazo do cociñeiro...

Por último, o postre. Un biscoito riquísimo de cabaza (made in Estela again), e un par de pasteis de iogur e chocolate acompañados por unhas cervexas vexetais de 104 anos  prolongaron a velada ata a madrugada.

Detrás das cervexas seguro que hai algún postre

En resumidas contas, moitas ganas de repetir esta experiencia  que resultou orixinal e entrañable. Tamén quedará un vídeo para o posteridade (gracias ó reporteiro gráfico Jasava), que deixo a continuación. Está oscuro, si, pero xa deixa outra frase mítica para as futuras xeracións: "Pero Maryem... que ya es el tercero, Maryem".