Vida Social Brigantio. Mediados-Finais dos noventa. As calexas a reventar. O bar O Globo en auxe. Á Adega van os máis roqueiros e, de vez en cando, aínda organizan algún que outro conciertillo. Subes para arriba. Os máis bravú teñen o seu destino no Frutos. Parada obrigatoria no S'Alquila. Por suposto, hai que pasarse polo Cartoon, xa que hai tanta xente fora como dentro e se tes sorte podes pasar sen demasiado agobio. E xa que estás alí, porque non ir a facer un karaokillo ó Pub La Calle?. Como os vellos rockeiros nunca morren, teñen a súa propia rúa. Así, aí está o LolaMento e o Anduriña, xunto ós inmortais Saco e Gales. Se non estás moi marchoso, que tal un billar na Frontera?? O Garelos é para os maiores. E se che apetece un "piscolabis", está preto o Saloon. Se queres prolongar a noite, alá está Troula. Iris empézase a facer co público máis novel. A fame entra e vas a tomar algo ó Bocatas ou ó Morris I ou II. Se queres ver amencer, Xolda estará disposta a facer a longa espera contigo.
Brigantio. Finais da primeira década do novo Milenio. Dálle a "Leer Más" se queres saber o que hai por aquí hoxe en día.
ACTUALIZACIÓN:Sábado 21, non sábado 7
Chegou o momento de marcar o día. Ou os días. Para deixar unha marxe para decidir, a III patacada Illobre 2008 será en principio o SÁBADO 21 DE XUÑO. Hai tamén a posibilidade do sábado 14, pero o organizador non sabe se poderá. De todos xeitos, estaría ben que se deran opinións da data en "comentarios". Como se comentou no seu día, haberá un gala-concurso-karaoke operación fracaso 2008 ese mesmo día, para celebrar o aniño de Brigantio.com. Os que non poidan/queiran vir terán debidamente documentado o concurso xa que Alexito ía recoller os mellores momentos da gala na súa camara.
Comeza a conta atrás....
Pues sí. Ya está aquí el nuevo evento-propuesta de Brigantio.com que, tal como sucedió con Gigoló 2007, esperamos que haga correr ríos y ríos de tinta en estas próximas fechas.
Se trata de "Operación Fracaso 2008", un concurso que, según las estimaciones previstas, podría celebrarse en el primer evento estival, la ya tradicional PATACADA organizada por Pablo Seoane, y que además este año supondrá la celebración del primer aniversario de Brigantio.com
Pincha en "Leer más" para conocer las primeras pinceladas de este concurso
O próximo 15 de maio, fará un ano a primeira noticia de Brigantio.com. Nela se falaba da inminente II Patacada. Ainda que Brigantio naceu como unha forma de ter decentemente aloxadas as páxinas do triunvirato creador , é decir, Conse-Conxegal-Lbdm, finalmente decidíuse unificar as forzas creativas para dar lugar a esta páxina, que crece día tras día.
Ainda que ó principio estaba pensada para informar sobre os actos da xente máis próxima, tras ir pasando o tempo fóronse abarcando máis temas e se acadou unha miniuniversalidade coa que en principio non contábamos. A verdade é que botando a vista atrás vese que pasaron moitas cousas: eleccións, festas, viaxes, críticas negativas, positivas, e xa no máis persoal, celebración de actos, novas parellas, novos matrimonios, cada vez menos solteiros.....
En fin, que para celebralo haberá que facer a III patacada, onde espero ver á xente brigantio, no acto que ano tras ano vai collendo solera e que marca o inicio estival de celebración de actos.
Para darlle unha pequena homenaxe á páxina, a continuación repaso as 5 noticias máis vistas ata agora, comentando cada unha delas. Se queres ver o "top 5", pulsa "Leer Más".
Ainda que quedaban aínda varios días de viaxe, prefirín resumilos nunha última noticia e galería de fotos (na sección "De Bretaña a Galicia", en "viaxes", coas típicas subseccións de "lugares" e de "viaxantes"). Esos últimos días pasáronse rápidos, entre o cansancio acumulado e a tristeza por finiquitar a viaxe, esa viaxe que naceu un día na cabeza de Sergio, para despois cocela un día no Lanzós (ó principio íamos ir a Alemaña!!) e finalmente planificada ó longo de varios meses.
Neste último tramo, o día 11º saímos ata Carnac (en idioma bretón, Karnag). Pasamos a mañá vendo os aliñamentos de rocas, bastante impresionante, pero monótono. Despois fumos ata a península de Quiberon, e hacia a vila co mesmo nome (en bretón Kiberen). Comimos nun descampado de volta da vila e tiramos hacia St. Nazaire (tiñamos a opción de ir a Nantes, pero decidimos non ir máis a grandes cidades). Como non nos convencía para durmir alí, pasamos por varias vilas (Savernay, St. Etienne de Montuic...), sendo ese día o maior tute en coche. En "La Roche" non atopamos nada, e finalmente pernoctamos en "Les Sables D'Olonne" (91€ o hotel), do que pouco máis podo decir dela que ela unha vila con porto e mar, tipo Coruña. Ceamos nunha "crepería de Bretaña" por 51 €. Ó día seguinte saimos da bretaña e collimos rumbo a Cognac.
Cognac: Último día en Francia
Ó chegar a Cognac, medios famélicos (xa pasaba un rato da hora de comer), fumos a comer a un lugar onde servían Omelette francesas (ainda que non estou seguro se alguén as chegou a pedir...). Nesta vila tivemos unha ardua tarea de búsqueda de hotel, que nos fixo andar moito máis do que quixéramos. Finalmente atopamos un por 101 € (dúas camas de matrimonio -outra vez!-, nas que a repartición era bastante obvia...), o récord en aloxamento de toda a viaxe. Ceamos en "L Coq d'or" apurando o último día para tomar comida típica francesa (70 €). Alí tomamos todas as partes imaxinables dun pato no seu formato machacado e varios tipos de carne. Ó día seguinte, estaríamos en Donosti.
Día 13: Au revoir, Francia
Saímos ás 8 dirección Burdeaux e polo camiño paramos en Pons a almorzar. Ás 14 aproximadamente estábamos en Donosti. Atopamos sen problema aloxamento no albergue "La Sirena" (tirado de precio, 12,7 euros per capita) despois de barallar varios hoteis (moi caros). Comemos nun telepizza (30 euros). Despois fumos coñecer á cidade na que nos sorprende moi gratamente a visión nocturna da Contxa. Cuns txocolates e unhas tapas na parte antiga da cidade acaba a nosa expedición pola cidade. Como o albergue tiña toque de queda ás 2, decidimos que como nos esperaba unha longa viaxe o mellor era ir a durmir.
Día 14: Volta a casa
Este último día levantámonos cedo (sobre as 7) para poder estar en Galicia na tarde-noite. Agardávanos un día na estrada. Paramos a comer un rato antes de León (nun pobo que levaba a palabra "mula" non seu nome, é o único que teño anotado...). Ás 19 horas estábamos deixando a Estelilla en Cambre, sendo Yelina o noso primeiro contacto cun/cunha galego/a en varios días. Unha vez en Betanzos, o único que faltaba era quedar para o día seguinte para lavar o coche.
Gracias ó apoio e ata a seguinte viaxe
En fin, só queda por decir que agradezo o seguimento de moita xente que me comentaba os distintos capítulos e as distintas galerías. Está ben saber que a lo menos alguén lle saca partido a todo esto. Gracias e vémonos na próximas viaxes.
En este articulo comentaremos, apartándonos un poco del estilo cacahuetil, uno de esos locales con encanto a los que siempre apetece visitar de cuando en vez. Se trata de Pizza Miño, local de ocio y disfrute que, como bien indica su propio nombre, tiene pizzas y está en la vecina localidad de Miño. Como siempre, tras el Leer Mas... toda la información del garito, incluyendo su menú con precios, su localización y por supuesto la opinión puramente subjetiva de este que escribe.
Esta vez Xuliña foi a culpable. A culpable de que nos volvéramos a reunir. O motivo, pois un pouco de todo: que se cumpríu anos, que se se vai á Perú, etc. Sempre dá gusto ver ós colegas que hai meses que non ves (si, si, meses!!) para preguntar que tal lle vai á xente. E para que o acto quede rexistrado, pois poñemos esta pequena noticia, para que a xente non Brigantio saiba quen é a xente Brigantio, pola que vale a pena meter as noticias de vez en cando porque sabes que estarán aí para leelas e comentalas. Para esa xente, esta pequena homenaxe.
Na foto estamos:
Juan M (nivel superior), Xeme 1, Alexito, Jasava co seu "primo", Raquel, Loreto, Laura e Izaro (nivel medio) e Pablo, Xuliña, Loreniña, Richard e María (nivel inferior)
En toda viaxe que se precie sempre hai un lugar co que non contabas e que sorprende gratamente. A cidade bretona Vannes (en bretón Gwened) ocupou, no que a min respecta, ese lugar de honor. ¿E que decir de St. Michel, quizais o "Mount" máis coñecido? Se queredes, podedes ver cousas destes lugar no lugar habitual (galería->viaxes), con fotos dos lugares e de nós en eles.
Este día de viaxe (o 10º) foi dos máis completos, xa que hai que recordar que pasamos a mañá en Normandía para despois coller rumbo St. Michel e visitalo. O típico paseo nocturno, en esta ocasión por Vannes (entre St. Michel e o próximo destino, Carnac), foi dos máis fermosos de tódala viaxe. En realidade deste día non teño demasiados "apuntes", xa que como se pode ver foi bastante intenso. Para comer, levamos comida de supermercado e comimos "de campo" nos arredores do Mount St. Michel. O hotel en Vannes costounos 82 euros e ceamos pasta. Tamén teño apuntado "xente maja" en Vannes, así que se ides por alí seguro que vos tratan ben. No próximo capítulo (quizais o derradeiro) contarei a lo menos como eran os aliñamentos de Carnac. Atractivo, eh?
...en Mandeo. O cerca al menos. Y es que el río brigantón por excelencia nace, en un bucle autorreferente, cerca de una aldea cuyo nombre es precisamente el del propio curso fluvial. La zona esta cerca de Sobrado dos Monxes, a más de cincuenta kilómetros de la Ciudad de los Caballeros en donde finalmente desemboca, unido a su hermano pequeño y más feoco el Mendo. Ahora tan sólo queda organizar una expedición hasta allí, al más puro estilo del Dr.
Necesita acceder primero.
