Vida Social Por fin vai saír á luz a gran aposta de Pepe en canto a actividades lúdicas en Brigantio: A primeira festa da tortilla. Ó longo do sábado 6 e o domingo 7, faranse diversos concursos entre os cales haberá os relativos á elección da mellor tortilla de restaurante e a mellor tortilla "amateur".
A praza do campo leva ocupada, xa dende hai uns días, cunha carpa enorme que tapa o que serán as mesas da celebración e un pequeno escenario.
Probablemente o acto teña máis éxito ca outros actos que se viñan celebrando (dada a fama do prato protagonista do acto na vila), sen embargo, dende o meu punto de vista, peca de certa falta de promoción.
Agardemos que a xente se achegue a Betanzos e a cousa vaia ben. De este fin de semana depende que se consolide ou non para vindeiros anos e nos desapareza coma outras que pasaron ó limbo das celebracións (aínda recordo un par de "festas da cervexa" e de "festa do galo", aínda que esta última non sei se denominaba así exactamente...)
Pues sí...ladies and gentleman...noticia social...que no noticia rosa ni noticia política anti-Lagares (que es lo que predomina ahora por aquí...)
El rockero melenudo de Raxás Ángel Carro y el Bob Dylan (y gigoló) brigantino Álex Santos presentarán estos próximos días sus esperados nuevos trabajos ¿¿discográficos??
En lo que respecta a Ángel Carro, el próximo día 9 (según fuentes poco fiables) se encontrará en la Facultad de Informática presentándole al mundo su "sonado" pedal multiefectos, en el que lleva trabajando día y noche (ejem...) desde hace unos meses. Algunos todavía recordamos con pavor los 12 sonidos EXACTAMENTE IGUALES que el sr. Carro nos mandó para que decidiésemos cuál sonaba mejor. De todas formas, Angelito acompañará la presentación con uno de esos SOLOS de guitarra que tan SOLO el sabe hacer...desde aquí, compadecemos a los pobres miembros del Tribunal que tengan que soportar tal abominación...
En cuanto al ex-pelo Pantene y actual miembro honorífico de la "Sociedad de los Hombres sin Pelo" Álex Santos, estará también el próximo Martes día 9, a partir de las 17.20 de la tarde, presentando y firmando ejemplares de su polémica minicentral, según anuncian los tabloides camineros:
http://caminos.udc.es/info/asignaturas/510/documentos/cal_0907.pdf
Se espera que el ya ex-jugador del Conxegal se disfrace de feriante ambulante y, como en aquél capítulo de Los Simpsons donde aquél tipo "vendía" el monorrail a la ciudad de Springfield, Alexito venda su minicentral al ritmo de estribillos pegadizos como "¿A quién le importan unos cuantos peces si vas a ganar dinero con creces?"
Pues eso...esperemos que en una semana las cosas vayan BIEN (como Betanzos con los Lagares....)
Comunicado de Novo:
"Tengo la triste obligación de comunicar una mala noticia, el
fallecimiento del burro Moro. Tras treinta años largos de idas y venidas por el
Betanzos y el Coirós más rural, su cuerpo ajado ha dicho basta, y lo ha hecho a
la manera de los grandes, igual que lo hizo el caballo Boxer en Manor Farm,
luchando por los suyos, pues la tierra de las patatas que se sirven en mi mesa fue
regada por su sudor no hace ni siquiera una semana. Ahora no podremos evitar
una mirada de melancolía cada vez que probemos una tortilla preparada por Celia
o por cualquiera que surta su despensa con verduras compradas en el mercado de
Esperemos que se encuentre con sus camaradas de otros años, la vaca Paloma y el perro Crispín, ahora que su cuerpo descansa en el último surco que removerá la tierra de San Xiao."
Dende logo a perda máis triste dende o can "chiqui", atrévome a engadir.
Descansa en paz Moro, no teu paraíso de 40 burras virxes.
Xa están dispoñibles na galería (sección viaxes) as fotos da viaxe a Oviedo. Non teñen moita calidade (nin as fotos nin os comentarios) pero supoño que valerán para pasar o rato...
Fin de Ano
No que respecta ó acto (quizáis) máis importante do ano para a xente Brigantio, o fin/comezo de ano, hai novidades sobre o local. Parece ser que está en obras, pero só a metade, así que, en teoría e de todas a todas, temos medio local. A ver que se pode facer, pero sempre amañamos i este ano non vai ser menos.
Tamén hai que falar de celebrar tódolos fines de ano perdidos de anos anteriores á etapa "local" (normalmente por culpa de Silvosa) e comezar este ano celebrando o primeiro infructuoso, por exemplo o 1997. Así teremos fines de ano de holgura por se nos interesa celebrar un fin de ano a mediados doutro. En fin, é tarde e se me vai...
Seguiremos informando.
Billetes para Oviedo....40 euros
Pensión en Oviedo....40 euros
Botella de Sidra.....3 euros
Aguantar a Cañita Brava rosmar no autobús Oviedo-Betanzos, no tiene precio
Ainda que foron varias as anécdotas da viaxe o Oviedo, dende logo a máis curiosa foi a de levar a Cañita Brava sentado no asento de atrás durantes 300 kilómetros. Un cambio de autobús averiado, entre outras incidencias, fixeron que non fose de moi bo humor dando un recital de maldicións e insultos.
Polo demáis Oviedo é unha cidade que gusta, e ademáis ten unhas festas bastante atractivas (San Mateo). Eso sí, para ir hai que pensar dúas veces a ruta que se colle, non tódolos estómagos aguantan os meneillos das curvas intergalegasturianas.
En canto a nós, Javi estivo basicamente todo o tempo patinando no parque San Francisco e Novo i eu mirando pola cidade o que podíamos.
O venres foi chegar e ir a buscar sidra por Oviedo
adiante. Cal foi a nosa sorpresa ó ver todo en festas e un ambiente
criminal. A xente en xeral, moi enrollada. A noite prolongouse ata o
día, e o sábado a facer turismo como podíamos (mentres Javi, adiviñade
o que facía
):
visita polo casco antigo e de noite máis carallada rodeados de
"Aninas", "Laurinas", "Davicines" o "Pablines" e as calles empapadas
con sidra. O domingo, calmado, ata que Cañita animou a tarde.
En fin, que merece a pena, ainda que nesta minicrónica non conte demasiado.
Hai bastantes fotos que porei na sección de viaxes da galería, para que a xente se anime e vaia, que está mellor velo en vivo i en directo.
Na foto veredes a unha persoaxe bastante coñecida. Está un pouco borrosa, pero eso de andar de escaqueo pillando instantáneas....
Cuenta la leyenda que cuando el mundo todavía no era mundo, pero casi, existió un reino próspero y magnífico al otro lado de las montañas en donde sus habitantes vivían felices, retozando entre los matorrales y comiendo fresca y jugosa fruta, mas allá de cualquier tipo de preocupación o intranquilidad.
Y es que la gente sabía que podía estar tranquila, puesto que su ciudad era defendida, desde el origen de los tiempos, por la gran orden del Taburete Cuadrado. Dicha orden estaba compuesta por los caballeros mas gallardos y glamourosos de todos cuanto pisaban aquellas tierras lejanas y peligrosas. Hombres fuertes y valientes que no temían a nada ni a nadie, que luchaban siempre hasta el final sin importarles la envergadura de su enemigo o su voracidad, y que nunca se daban por vencidos.
Aquellos tiempos pasaron, es verdad, pero para siempre quedarán en nuestra memoria los fantásticos
Caballeros del taburete cuadrado
Xa hai seis anos que vivimos o maior show macabro televisivo da nosas vidas. Hoxe vivimos as consecuencias daquel ataque, con dous paises invadidos como consecuencia dese acto. Tamén hai teorías de todo tipo. Algunhas, aínda que soan a película de espías, se un se pon a pensar, non parece tan descabelladas. Por exemplo a que dí que foron ataques facilitados polo propio goberno americano por motivos económicos. Parece incríble, pero... ¿que son unha cantas vidas dentro da carnicería global do planeta? Ou acaso, se se cree na versión oficial... ¿é menos incríble que o exército máis poderoso do mundo non dé en 6 anos cun tío barbudo que sale de vez en cando por internet para ameazar ó mundo?
En fin, o obxetivo desta noticia é que cada un poña nun comentario de como vivíu ese día surrealista. Por exemplo, eu preparaba un exame de T.E. (Tecnoloxía Electrónica, que, por certo, acabaría aprobando) cando aínda tiña pelo que me caía polo estrés dos estudios. Meu pai viña de coller as patacas e vía incrédulo o dantesco espéctaculo. Nós vivímolo polo antigo C+, agardando a que empezara a serie Friends. Daquela a tía que presentaba decía que ó mellor se trataba (o da primeira torre, antes do segundo avión) dunha avioneta. Pouco despois veríase como se estrelaba o segundo e todo o circo sanguendo do pentágono e demáis. Sei que pouco puiden estudiar nese día. Tamén sabía que ese día entraría na historia.
Despois de transcorrido un par de semanas dende as festas, producíronse algúns actos dos que estaban programados. Algúns, tradicionais, como a tortillada Javi, e outros máis novedosos como a chorizada á caña celebrada (finalmente) na casa dunha atarefada Inés, a punto de finiquitar os seus estudios do DEA. O primeiro dos actos citados foi o mércores 5. Ó longo de todo o día foi pasando xente, sobre todo da terra de Oza e skaters de Brigantio. I é que o bo tempo e a piscina facían a cita moi atractiva. A foto recolle o momento da fugaz comida, onde Ángel, Juan e Pablo a penas tiveron 45 minutos, por diversos motivos, para acompañar. Leti, Carmen, Julia e Izaro (xunto co "fotógrafo" Javi) puideron disfrutar máis tranquilamente da velada sen velas.
Uns días antes, en concreto o sábado 1, Inés e Villa celebraban a chorizada planificada en principio para o día dos Caneiros, e que ía ser, tamén en principio, en San Xiao. Ó final por diversos motivos celebrouse finalmente en casa de Inés.
Tamén se celebrou o campionato de Skate, con gran éxito de participación, o día 1. Viñeron os mellores de toda Galicia, e de "parte do extranxeiro". Parece que se vai consolidando este acto organizado por Javi.
Pois por agora é todo. Aí vos quedan un par de fotos para que se vexa o ambiente dalgún dos actos.
Curiosidades
Para darlle un pouco de vidilla á páxina decidín copiar unha noticia da Voz de Galicia de hai un mes ou así. Titúlase "Las leyes más absurdas en vigor" e ven decindo algo así como:
"El diario The Time acaba de publicar una recopilación de las leyes más insólitas. Por ejemplo bautizar a un cerdo como Napoleón en Francia significa incurrir en legalidad. O que va contra la ley morirse en el Parlamento británico.
Vestigios del pasado
Sobre el R.U. Hoy en día es legal matar a un escocés dentro de los antiguos muros deYork, ahora bien, resulta imprescindible para no cometer una ilegalidad que la futura víctima porte carcaj y arco. Igualmente en Chester se prohíbe la entrada de los galeses antes del amanecer y su estancia en ella una vez que el sol se haya puesto.
La monarquía
Por profundo respeto a su monarquía, en Inglaterra se sigue considerando traición colocar un sello con la figura del monarca cabeza abajo. Además, toda ballena muerta que se encuentre en la costa inglesa pertenece a la familia real, la cabeza al rey y la cola a la reina (por si necesita los huesos para su corsé).
Necesidades fisiológicas
Parar un taxi cuando se está contagiado de peste es ilegal en Londres. Sin embargo, un hombre puede orinar en público, siempre que apunte a la rueda trasera y mantenga su mano derecha sobre el vehículo. Cualquier embarazada tiene derecho a aliviar sus necesidades en cualquier lugar, incluso en el casco de un policía.
Cuestión de género
En Florida, las mujeres solteras que practiquen paracaidismo los domingos pueden acabar en la cárcel. En Vermont las casadas deben pedir permiso a sus maridos para llevar dentadura postiza.
Las más disparatadas
En Indonesia, se sanciona la masturbación con la decapitación. En Kentucky sólo se considera ilegal portar oculta un arma de más de seis pies de largo (sobre 2 m.)"
....e polémica
Resulta que se pretende que os nenos que vaian ás galescolas aprendan o himno galego. A miña opinión é que é unha canción fermosa e non estaría mal cantala (que non obrigar a sabela de memoria) en certos momentos. Dende logo eu creo que a todo galego lle gusta escoitar o himno, sexa da tendencia política que sexa (excepto extremos) e decir que é unha decisión política paréceme exaxerado, como decir que por falar en galego ou que che guste Galicia xa eres dun determinado partido. Non me importaría que os meus fillos o soubesen. De todos xeitos eu son o primeiro en recoñecer que non o sabe, e non é motivo para sentirse menos galego. Para quen queira ver a letra, pulse en "Leer más".